Een dag van een traan en een lach

Vanmorgen werd ik gebeld door mijn beste vriendin. Haar moeder is vannacht overleden, gelukkig in het bijzijn van haar en haar vader. Een verdrietig verhaal na een hartinfarct. Te lang om uit te leggen. Het is goed zo, maar het blijft enorm triest en verdrietig en moeilijk. Mijn beste vriendin is haar moeder voorgoed kwijt. Daar is niks positiefs aan. Binnenkort volgt het afscheid.

Met tranen in mn ogen hoorde ik over haar laatste minuten. Twee uur later moest ik omschakelen, tijd voor onze termijnecho. Ik was behoorlijk nerveus, want had een vreselijke droom over ons kindje gehad. Gelukkig lijkt alles goed, we hebben het hartje horen kloppen (169 slagen per minuut), dat blijft een magisch gevoel. Ook maakt hij wat trap en zwaaibewegingen, het is al een compleet minimensje ondanks dat t pas 5cm groot is. Ik blijf t wonderbaarlijk vinden. Twee weken geleden nog wat het een wazige vlek van 1,65cm. We zijn enorm opgelucht en blij, weer een stapje verder. Alleen due-date is wat verwarrend. Op basis van mijn cyclus zou ik nu 10wk6 zijn, op basis van echo bij mck 10wk4, maar op basis van deze termijnecho 11wk5. De echo’s worden binnenkort naast elkaar gelegd, zodat ze een betere inschatting kunnen maken.

Het blijft onwerkelijk dat t weer gelukt is en dit keer zo makkelijk. Maar van de daken schreeuwen we het nog niet. Mijn beste vriendin weet nog van niks, nu is niet het moment. Ik hoop dat mijn bolle buik volgende week niet opvalt.

We zijn deze pogingen bewust in gegaan zonder dat een dierbare er van af wist. We hoopten dat t zou lukken en dat we onze dierbaren konden verrassen, zoals ‘normale’ zwangeren dat kunnen. En dat is gelukt. Vorig weekend hebben we het nieuws aan onze familie verteld. Tranen in hun verbaasde ogen. Iedereen is zo blij. Voor ons en voor mijn lichaam. Geen ohss met ziekenhuisopname en andere ellende. Wat een zalig moment dat we ook dit mogen meemaken. Nog een droom die uitgekomen is.

Ik snap dat mijn verhaal een open zenuw is voor lotgenoten en dat vind ik moeilijk, maar hopelijk biedt t ook steun en vooral hoop op een eigen wonder.

Geplaatst in Voorgeschiedenis | 2 reacties

Een knipperlichtje!

Vanmorgen was het eindelijk zo ver…onze 1e echo. 45 minuten te vroeg kwamen we in Leiderdorp aan, de files vielen mee 😉 Onze dokter maakte vrijwel direct tijd voor ons, hoe fijn! Ik was behoorlijk nerveus. En toen ze eenmaal begon zag ik al snel ons humpie zitten, maar ik zag geen knipperlichtje. De arts was lekker aan het kijken en draaien, dus de zenuwen gierden door mijn lijf. Vervolgens drukte ze op een knopje…et voila: het knipperlichtje! Pffffff, wat een last viel er van onze schouders af. Ik kan me van m’n 1e zwangerschap herinneren dat we het veel eerder zagen, maar goed…dat is ook alweer 2 jaar geleden. En de arts zei dat het in dit stadium altijd een beetje zoeken is.

En toen ging ze nog even door en zei ze: ja even kijken of het er wel 1 is. Misschien moet ik erbij vertellen dat manlief een paar dromen heeft gehad dat we een tweeling zouden krijgen. Uiteraard zouden we daar heel blij mee zijn, maar dat zou wel onverwachts komen aangezien ik maar 1 emmie teruggeplaatst heb gekregen. En een tweeling is wel even andere koek dan eentje. Maar het bleek er eentje. Dus toen zei ik: nou ja, het is toch eigenlijk het tweelingbroertje/zusje van onze T 🙂 Hoe bizar bijzonder is dat?!

Ik vind het nog steeds zo onwerkelijk en eng. Het ging dit keer zo makkelijk, dat kan toch bijna niet? Het blijft natuurlijk nog even spannend, maar de eerste goede stap in de verlengde wachtweken is gezet. Nu op naar de verloskundige en rond de 12e week nog een belafspraak met onze arts. We gaan er van uit dat we nooit meer die kant op gaan, wat een heerlijk gevoel! Ik zou eigenlijk 8 weken en 2 dagen moeten zijn, de echo liet 8 weken 0 dagen zien. Was bij T ook zo en arts vond het keurig op schema. D-day is 6 mei.

Ondertussen zijn we er nog niet helemaal uit wanneer we het goede prille nieuws aan onze ouders gaan vertellen. Zij weten dit keer van niks, behalve mijn zus dan. Ik bedoel…ik moet het toch met minstens 1 dierbare kunnen delen 😉 Maar m’n buik groeit al erg hard, krijg mn spullen bijna niet meer aan. Het zijn vooral mijn darmen die opspelen, dus ik sta elke ochtend voor mijn kast te dubben wat ik aan kan 😉 

Ik ben enorm blij en opgelucht, hoewel ik ook nog onzeker ben. Ik hoop dat mijn positieve bericht hoop geeft aan mijn lieve lotgenoten die nog wachten op hun wonder. Maar ik kan me ook voorstellen dat zo’n bericht pijn doet. Ik wou dat ik dat gevoel weg kon nemen en ik iedereen dit geluk kon geven. Was het maar zo simpel…

Geplaatst in Voorgeschiedenis | 2 reacties

Ik ga optellen!

Wat is mijn gevoel de laatste 2 weken heen en weer geslingerd. Van zeker positief tot bijna zeker mislukt. Ineens vorige week voelde ik wat gerommel in mn buik. Veel te vroeg voor ongesteldheid, maar aan de andere kant rommelen mijn darmen best vaak. Ineens kreeg ik wat hoop totdat ik halverwege deze week enorme trek kreeg. Dat krijg ik standaard een dag of 5-7 voor mijn menstruatie.

Dus ineens was ik weer bang dat t over was. Sprak nog met mijn zus en die vroeg of ik al iets voelde. Ik vertelde van mn darmen, maar dat dat ook normaal is. Ik vertelde van mijn trek, maar ook dat is normaal. Was ook regelmatig vanaf woensdag duizelig bij opstaan, maar die perioden heb ik wel vaker in het jaar. Heb vrij lage bloeddruk. Dus tja, het kon echt alle kanten op.

Maar toen ik me gisteren best wel slapjes voelde en snel na eten weer trek (alsof je een kater hebt), kreeg ik veel hoop. Een stemmetje in mijn hoofd zei nog wel…pas op, want misschien word je gewoon ziek. Mijn kleine T heeft al 3 dagen koorts en voelt zich ellendig. Gelukkig veel afleiding gisteren en na een gezellig etentje bij ons thuis, ging ik om twaalf uur gesloopt naar bed.

Ik kwam bijna niet in slaap. Ineens was de testdrang enorm groot. Heb dan ook slecht geslapen, mede dankzij zieke T. Veel wakker geweest en vanwege nieuwsgierigheid moeilijk weer in slaap te komen.

Om 7u was het dan zover, tijd om te testen. Ergens wist ik t al wel, maar toch…ik heb er vaker naast gezeten. Gelukkig bleek mn gevoel dit keer te kloppen: een hele duidelijke 2e streep!!! Toen ik t A liet zien, was t 1e wat hij zei: maar dat wist ik al. Ik was er van overtuigd. Mannelijke intuitie ofzo?!

Het gevoel dat door ons heengaat is zalig. Het voelt als een wonder. En tegelijkertijd is het nog zo pril. Dus ik mag de verlengde wachtweken in 🙂 en die zijn ook best pittig. Maar ben oh zo dankbaar dat ik die verlengde wachtweken weer mag meemaken! Ik blijf duimen dat dit tweelingbroertje/zusje (komt uit zelfde poging T) zich goed blijft ontwikkelen en alleen maar voor positieve verrassingen zorgt.

Ik zwanger van een cryo? Bizar! Echt nooit verwacht. Onbeschrijfbaar dankbaar ben ik. Met mij wachten er nog een paar lieve tweeps. Voor hun duim ik door. En ik bedank iedereen voor hun steun en geduim. Liefs!

Geplaatst in Voorgeschiedenis | Tags: , , | 5 reacties

Hoe dierbaar dierbaren kunnen zijn

Van het weekend was ik weg met mijn zus en half-broertje. Mijn zus had voor ons allemaal een tijdschrift gekocht. Ik kreeg de Libelle balance en zij had de Flair. Op de 2e dag vertelde ze dat ze me liever de Flair had gegeven, maar daar stonden artikelen in over lotgenoten. En ze vond dat niet zo gepast om aan me te geven. Echt superlief.

Ik vertelde haar dat het me juist sterkt en dat het nu makkelijker is om te lezen, omdat T er is. Ook vertelde ik dat ik met @annetel in gesprek ben op Twitter. Dat vond ze heel bijzonder, hoe klein de wereld dan ineens is. Zij vond het ook heel herkenbaar om te lezen. Ze zei dat veel van de gevoelens die Anne opnoemde, ze mij ook had horen zeggen. En ze had tranen in haar ogen gekregen toen Anne schreef dat haar zus zwanger was. Zij was namelijk ook zwanger en ontdekte dat toen onze ICSI poging 1 net mislukt was. Ze heeft er veel om gehuild, ze vond het zo oneerlijk. Ze heeft bewust even gewacht om het mij te vertellen. Omdat het teveel zou zijn. Een te grote klap in mijn gezicht. En dat zou het ook zijn geweest. Het kwam nog steeds vreselijk hard aan, trust me. Maar het feit dat ze hier over na heeft gedacht, is ongelooflijk lief.

Toen we dit gesprek hadden, kreeg ze weer tranen in haar ogen. Het was mooi om haar verdriet te zien. Dat klinkt misschien gek, maar het doet goed als je ziet dat er dierbaren zijn die echt met je meeleven, ondanks dat je het soms niet allemaal meekrijgt. Wat hoe vaak heeft ze tegen mij gezegd ‘het komt wel goed, je moet er in blijven geloven’. Uiteindelijk heeft ze (gelukkig) gelijk gekregen, maar ik weet dat er genoeg lotgenoten zijn die er in blijven geloven en er alles aan doen om het te laten slagen, maar keer op keer de vreselijke teleurstelling moeten verwerken. En dat soort opmerkingen vond ik toen heel lastig. Ook om haar uit te leggen waarom ik zo’n goedbedoelde opmerking lastig vond.

Ik vertelde haar dat ik zo blij was dat ze destijds vertelde dat ze ook gingen proberen een kindje te maken. Feitelijk maakt het natuurlijk niks uit of ik het wel of nog niet wist. Maar ik denk dat het verdriet (vooral het mijne) groter was geweest als ze ineens had gezegd ‘ik ben zwanger’, zonder dat ik wist dat ze bezig waren. Toen ze dus moest vertellen dat ze zwanger was, had ze zo’n brok in haar keel. Omdat ze aan de andere kant van het land woonde en er eerder geen mogelijkheid was om elkaar in het echt te zien, heeft ze het me telefonisch verteld. Dat vond ze ook vreselijk. We hebben beiden vreselijk gehuild en waren tegelijk ook blij, dat in ieder geval zij geen problemen had met zwanger raken. Gelukkig is gebleken dat ik haar een half jaar later volgde. We hebben samen zwanger aan het kerstdiner gezeten. Of beter gezegd, moe en uitgeteld gehangen op de bank 😉 

Het voelde goed om dit nogmaals te bespreken. Mijn zus is extreem belangrijk voor me. Ze is mijn liefste, mijn beste vriendin, mijn grote zus. Dat zij bij het lezen van het verhaal van Anne Tel emotioneel werd (wordt) is mij heel dierbaar. Zusje…ik hou van jou! Ik hoop dat we nog heel lang samen kunnen genieten van onze lieve ventjes (groot en klein). En wie weet wat de toekomst ons nog brengt. Ik weet in ieder geval dat jij altijd meeleeft en dat ik op je kan steunen. ❤

Geplaatst in Voorgeschiedenis | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Iets minder onzeker

Gisteren had ik MCK gemaild met het slijmverlies verhaal. Vanmorgen vroeg al antwoord van mijn arts (top!). Ze schreef dat het komt door het terugplaatsen (gebeurt soms), maar dat zit aan de buitenkant van de baarmoeder en heeft dus niets met embryootje te maken. Embryo zit gewoon nog veilig binnen op zijn plek. Pfieuw.

Dus nu ga ik weer vol vertrouwen de wachtweken in. Maar zoals altijd is het enorm spannend. Dus vol vertrouwen moet zijn ‘iets minder onzeker’ 😉 Morgen na werk vertrek ik naar mijn zus en de volgende ochtend vroeg vliegen we naar Boedapest. Zondagavond terug, dan 4 dagen werken en op zaterdag mogen we testen. Dus het zal wel redelijk snel voorbij gaan. Hoop ik. Als ik nou heel vaak tegen mezelf zeg ‘ik wil een smiley, ik krijg een smiley’, zou dat helpen? 🙂

Geplaatst in Voorgeschiedenis | Een reactie plaatsen

Daar gaan we weer…de wachtweken zijn begonnen!

Het is weer tijd om van me af te schrijven en te vertellen wat er de laatste maanden is gebeurd.

Liefde fase
Ik heb een tijdje afstand genomen van alles. En dat deed goed. Mijn dipje is voorbij, ik zie alles weer in een positief perspectief. Qua baan zal het een haat/liefde verhouding blijven, een lieve collega van mij heeft precies hetzelfde sinds de fusie van vorig jaar. En nu zit ik in de liefde fase, wel zo prettig 😉

On hold
We hebben dus een extra maand overgeslagen, want was bang dat de terugplaatsing op de verjaardag van kleine T zou plaatsvinden. En dat moment (zijn verjaardag dus) is veel te bijzonder. En dat was het ook. Mijn kleine ventje geen baby meer, maar een dreumes. En hoe 😉

Op 28 juli werd ik weer ongesteld, dus dacht ik…we gaan er weer voor. Maar toen bedacht ik me dat ik van 17-19 augustus een stedentrip ga maken, dus misschien wel precies als de terugplaatsing is. En in september zijn we 3 weken op vakantie. Dus was bang om nog 2 maanden te moeten wachten.

Alles gaat voorspoedig
Maar I was lucky! Want op CD12 had ik een echo en toen bleek mij ei al 20mm te zijn! Later die dag had ik een positieve ovulatietest in handen. De volgende ochtend ook nog. Maar het ziekenhuis ging toch uit van de test van woensdag 8 augustus. En dus werd er ingepland om een cryo te ontdooien op zondag, met hopelijk maandag de 13e een terugplaatsing. En poe wat was ik weer nerveus. Van de 5 cryo’s waren er nog 3 over. Ik heb nog altijd het trauma van onze 6 cryo’s uit ICSI1 die het allemaal niet overleefd hebben. Dus nu al 2 terugplaatsingen uit 5 cryo’s was een wonder, een groot geschenk.

Maandag werd ik om 9.23 al gebeld….met goed nieuws! Ze hadden 2 cryo’s ontdooid, eentje had het proces goed doorstaan. Oh my…weer een terugplaatsing?! Wauw. Wat een enorme bonus. Again. Eenmaal aangekomen bij MCK, werd de terugplaatsing gedaan door onze favo arts en bleek ons cryootje al zover te zijn gedeeld dat de cellen niet meer te tellen zijn en het al bijna 1 geheel vormde. Say what?! Met een heel grote glimlach wachtte ik totdat mijn lieve emmie in mij werd geplaatst. Opgelucht, ontspannen, blij en enorm dankbaar verlieten we het ziekenhuis. Een goed embryo is geen garantie op succes, maar het is wel erg fijn voor je vertrouwen. En dat helpt vast mee.

En toen…
Ik dacht nog….dit gaat allemaal te voorspoedig. Er is elke keer wel iets geweest. Dit keer gaat het zo soepel, dat lijkt niet op een normaal mmm traject. Maar gelukkig, ik ben weer met beide benen op de grond gezet 😉 Toen ik 1,5u na de terugplaatsing naar de wc ging, zag ik namelijk een strengetje slijm met een vlekje lichtbruin. Dat heb ik vaker gehad na een terugplaatsing, maar dan pas een paar dagen voordat ik weer ongesteld werd. Ahhhhh, wat is dat nou weer. Zit mijn emmie daarbij? Vanmiddag wederom. En dus voel ik angstige spanning i.p.v. positieve verwachtingen. Mijn lieve emmie zal er toch niet per ongeluk in hebben gezeten? Mijn top-emmie moet wel kans krijgen om te nestelen! Waarschijnlijk is er wat geraakt bij de terugplaatsing, ik heb een gekantelde baarmoeder en het terugplaatsen duurde even. Zonder pijn overigens. Nooit pijn gehad bij een terugplaatsing, gelukkig. Voor de zekerheid het ziekenhuis gemaild, hopelijk ontvang ik morgen geruststellend antwoord.

Optellen
Dus ja, de wachtweken zijn definitief begonnen. Tegen een lotgenootje zei ik: ik hoop dat ik mag optellen ipv 2 weken aftellen, maar liefst…uhhhh wat is 38×7 dagen…lang. Zo lang dus tot ik mijn lieve emmie in mijn armen mag sluiten. Wat zou dat een wonder zijn. Ons 2e wonder. Voor nu blijft het duimen draaien en hoop houden. En komend weekend die stedentrip naar Boedapest, zonder alcohol 🙂 En dus ook zonder de Geller spa/baden. Maar dat geeft niks, want dan heb ik tenminste een excuus om terug te gaan. Boedapest schijnt erg leuk en mooi te zijn. En voor alle lieve thuisblijvers…zodra ik het land verlaat, breekt de zomer in NL door. Dus van 1-22 september – als ik heerlijk op vakantie ben in Frankrijk – krijgen jullie wederom lekker weer. Mind my words. Het is jullie gegund. En hopelijk gunt het universum ons nog een 2e wonder…

 

Geplaatst in Voorgeschiedenis | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Een dipje op meerdere vlakken

Het is alweer even geleden dat ik geschreven heb. De laatste keer schreef ik over de mislukte cryopoging (1). We hebben er inmiddels weer 1 op zitten. Dat is natuurlijk fijn, want dat betekent dat er weer een cryootje goed ontdooid was. Maar helaas heeft ook die poging niet geleid tot een zwangerschap. En nu zit ik in een dipje – niet alleen door de mislukte poging(en) – maar door van alles. En dus voel ik de drang om van me af te schrijven.

Alles heeft natuurlijk met elkaar te maken en dat alles maakt dat ik voel dat ik in een dipje zit. De 2e cryopoging (7cellig) is mislukt, op vakantie braken de duivels door. Balen, had dit keer eigenlijk wel goede hoop. Aan de andere kant heb je op vakantie ook veel afleiding, dus als het dan ergens fout moet gaan…We besloten om wel weer gelijk door te gaan (nog 3 cryo’s), maar daar zijn we inmiddels op terug gekomen. Aan het einde van de vakantie brak namelijk ineens de waterpokken bij T door. En ondanks dat ik de waterpokken heb gehad (geloof zelfs 2 keer), is er geen risico bij een eventuele zwangerschap. Maar toch voelde het niet goed en besloten we een maandje rust te nemen. Dat komt ook deels omdat A tijdens de verwachtte terugplaatsing in het buitenland zou zitten. Ik vind het gewoon fijn als hij erbij is, is toch ons moment. Dus al met al cryopoging 3 verschoven. En dat voelde best gek, maar ook wel fijn.

Op werk speelt ook het een en ander. Ik voel me al een tijdje niet helemaal happy. Of dat komt omdat het ook echt zo is, of dat het komt omdat mijn prioriteiten nu bij mijn gezin liggen. Of wordt het nu extra versterkt omdat we toch weer in het MMM traject zitten? Who knows. Ik heb het niet zo naar mijn zin. Of eigenlijk helemaal niet. Ik zit er inmiddels 5 jaar, misschien wel een mooie tijd om te vertrekken. Maar ik ben kostwinner thuis met een mooi salaris, werk op fietsafstand (en woon niet heel gunstig qua OV of autoverbindingen), werk voor een mooi bedrijf met een leuk product en had een gezellige werksfeer. Dat laatste is onlangs veranderd, te uitgebreid om uit te leggen wat er veranderd is. Maar laat sfeer op werk nu een van de peilers zijn die ik belangrijk (key) vind in een baan.

En nu we weer aan dit traject begonnen zijn, is het ook niet echt een goed moment om te switchen van baan: “Hallo, ik kom graag bij jullie werken. Met een beetje mazzel ben ik snel zwanger en over een paar maanden met verlof. Met pech duurt het nog heel lang en kost het veel tijd om de behandelingen tijdens werktijd te ondergaan. En met nog meer pech beland ik weer een paar weken in het ziekenhuis met heftige OHSS met een lange nasleep. Ik wil ook graag mijn huidige salaris houden, niet te lang reizen, een uitdagende baan, maar niet in de avonden/weekenden verplichtingen hebben. Maar ik heb wel een goed CV en ben een harde werker.” Dus…

En dat afgezien van het huidige economische klimaat. En sinds vanavond is er nog een puntje bij gekomen. A heeft een aanbod gekregen om zijn werkgever te verlaten, een grote ontslagronde. Ik heb er geen ervaring mee, maar de regeling lijkt netjes te zijn. In ieder geval heeft hij even de ruimte om een baan te vinden. En A is goed, heel goed. Dat heeft hij van alle klanten waar hij de afgelopen jaren heeft gewerkt gehoord, ze liepen met hem weg, stopten veren in zijn k*nt. Alleen geen opleiding afgerond, dus zijn CV zal niet zo snel positief opvallen tussen alle andere goede CVs nu de arbeidsmarkt mn gunstig is voor werkgevers. En ook een extra reden voor mij om te blijven waar ik zit, met mijn goede salaris en mijn vaste contract. Ons huis is destijds gekocht in de gloriejaren, dus ook een hypotheek op 2 salarissen.

En dus zit ik vast. Althans, je hebt altijd een keuze natuurlijk. Maar het voelt alsof ik muurvast zit. Daarnaast heb ik al weer nachten achter elkaar weinig kunnen slapen vanwege de pokken van T. Hij heeft er heel veel last van, echt zielig. Vannacht heb ik met hem mee gehuild, omdat hij zo moedeloos, verdrietig en boos was. Moe, maar niet kunnen slapen. En weinig slaap is niet iets waar ik heel goed bij vaar. Het maakt me emotioneler en zorgt sneller voor een versterkt ‘ik weet het allemaal niet meer’ gevoel.

Maar het verhaal van werk speelt al langer, dus ik weet zeker dat als ik weer een paar nachten normaal slaap, dat het dan niet ineens is opgelost. Het kan niet echt worden opgelost. Maar er moet wel iets gebeuren, dus ga ik morgen een gesprek met mijn manager inplannen. Gelukkig is zij naast een workaholic, zakelijk en commercieel ook heel relaxt en begrijpt dat ik een gezin heb. En dat ik mijn leven anders indeel dan zij dat doet.

Ergens ben ik blij met de pokken van T die me hebben doen besluiten een maandje rust te nemen in ons traject. Want hoe ‘prima’ het voelde toen ik het besluit nam, hoe ongelooflijk fijn en opgelucht het nu voelt. Even niet die ‘stress’ erbij. En het is nu ook makkelijker, omdat T er al is. Het grote gat wat kinderwens heet is gevuld. Nou ja, deels dan. Want de wens voor nummer 2 is ook heel sterk. Nog steeds. Maar de enorme ‘haast’ die ik vorige keer ervoer, lijkt nu toch wat anders te liggen. En dat is prettig.

Ik denk dat ik de komende tijd ook wat afstand van Twitter neem. Maar dat vind ik lastig. Het gaat mij namelijk aan het hart wat alle lieve dames (en heer) in mijn TL meemaken. Ik leef mee, ik voel mee. Ik hoop en wens mee. Maar dat maakt ook dat ik veel meer bezig ben met het traject en alle ellende dan mij lief is. En nu ik in een dipje zit en mezelf eruit moet helpen, kan ik er weinig bij hebben. Dat voelt egoïstisch. Maar als ik niet oppas, ren ik mezelf voorbij en kom ik van een dipje in een neerwaartse spiraal. En dat is natuurlijk niet de bedoeling. Voor iedereen wie dit leest…in mijn gedachten ben ik bij jullie en denk ik aan jullie. Maar ik moet wat afstand nemen, voor mijn eigen bestwil. Dus ik ga proberen niet meer dagelijks mijn tl te bekijken. En ik hoop dat als ik er weer aan toe ben om meer te twitteren, dat ik veel blij nieuws lees. Want ik gun iedereen het geluk van een kindje, of het nu 100% eigen DNA is, gedeeltelijk of helemaal niet.

Ik veeg m’n tranen weg en kruip straks naast A op de bank en bedenk hoe gelukkig ik mij mag prijzen met wat ik heb. Hoe mooi mijn leven eigenlijk is. En dat deze dip een uitdaging is, die ik moet aangaan en ga overwinnen.

Geplaatst in Cryo | 2 reacties