De reis naar IVF

Onze reis naar IVF: van december 2007 tot april 2010

Oktober 2007: voorgeschiedenis
Eigenlijk begint ons verhaal in oktober 2007. Op dat moment zijn we al ruim 9 jaar samen. Ik ben al een tijdje aan kinderen toe, mijn – toen nog vriend en inmiddels man – nog niet zo. Vanaf nu noem ik hem A. Totdat ik op een avond tijdens het tandenpoetsen het onderwerp luchtig wil bespreken. A had toevallig net bedacht om mijn pil ‘te verstoppen’ en zo het onderwerp aan te snijden. We besloten om pas in december met de pil te stoppen, vanwege mijn nieuwe baan en dus jaarcontract. Wel haalde ik alvast foliumzuur in huis, want het schijnt goed te zijn om dat alvast te slikken. De eerste stap is gezet, spannend!

December 2007: de pil de prullenbak in
Het is eindelijk zover, stoppen met de pil. Vol verwachting begonnen we aan een nieuwe fase in ons leven. Een week voordat ik voor het eerst sinds jaren uit mijzelf ongesteld zou worden voelde ik me niet lekker: moe, futloos, misselijk, pijnlijke borsten. Stiekem dacht ik dat het al raak zou zijn. Maar helaas, ik werd op dag 27 ongesteld. Dat had ik niet verwacht, zeker ook omdat ik vroeger (tot mijn 17e) altijd heel regelmatig om de 28 dagen (nu dus 26) ongesteld werd.

Januari – augustus 2008: zwangerschap blijft uit
Balen, maar goed op naar de volgende maand. Omdat ik behoefte had om er meer over te weten (ben wel een beetje een control freak), heb ik mij aangesloten op een forum. Daar ‘ontmoette’ ik een stel meiden die ook in december gestopt waren. Het voelde best fijn om met hun te kletsen over onzekerheden etc.

Op Valentijnsdag gaf A mij een boek cadeau ‘Kinderwens’. Hierin wordt van alles uitgelegd over de cyclus, zwangerschapskansen en als het niet lukt om binnen een jaar zwanger te raken. Het klinkt misschien gek, maar ik vond het een lief cadeau.

Na een paar maanden was ik nog niet zwanger en werd elke ongesteldheid een teleurstelling. Ik begon mijzelf elke dag te temperaturen en later gebruikte ik ook ovulatietesten. Ik had er niet bij stil gestaan dat het bij ons zo lang zou duren. In onze omgeving besloot men gewoon om aan kinderen te beginnen en duurde het maximaal een half jaar voordat het raak was. En die vrouwen waren allemaal 30+, ik was pas net 27 geworden.

Al snel begon ik me zorgen te maken, aan de andere kant was 8 maanden proberen echt nog niet uitzonderlijk. Toch besloot ik een afspraak te maken bij mijn huisarts, want ik twijfelde over mijn lichaam. Werkte het wel goed en vreeën we wel op het juiste moment? Gewapend met mijn temperatuurgrafiekjes vertelde ik mijn huisarts (A heeft een andere) over onze kinderwens. Hij wimpelde mijn zorgen af: “Je bent nog jong, maak je niet druk. Als je nou 36 was geweest, zou ik je doorverwijzen naar een gynaecoloog”. Ik voelde me na afloop van het gesprek een enorme zeur en schaamde me rot dat ik er geweest was.

September 2008: huwelijksaanzoek
Kort daarop gingen we op vakantie. Het was onze eerste verre reis samen. We hadden het heerlijk en dachten niet echt na over onze steeds groter wordende kinderwens. Op een piepklein bounty eilandje werd ik volledig verrast door het huwelijksaanzoek van A. Intens gelukkig zei ik JA.

Uiteraard kwam al snel de planning op tafel: gaan we eerst verder met een kindje maken of storten we ons op het huwelijk. Ik had eigenlijk wel wat behoefte aan rust op het zwanger worden gebied, bovendien wilde ik liever niet zwanger zijn tijdens mijn trouwdag (i.v.m. champagne en misschien last van zwangerschapskwalen). A. liet de beslissing volledig aan mij over, dus koos ik voor het huwelijk.

Oktober 2008 – mei 2009: even rust
Prompt de volgende dag werd ik ongesteld. Dit keer deed het een stuk minder pijn. We besloten overigens het toch nog tot december te proberen, maar niet meer op commando. Ik wilde niet opnieuw aan de pil, dus vanaf december startten we met condooms.

Het was eerlijk gezegd heerlijk om er even afstand van te doen. Ik werd weer ongesteld zonder tranen. Aan de andere kant werden er om me heen behoorlijk wat mensen – uiteraard zonder al te veel moeite – zwanger. Ik liet het los en was al voor onze vakantie van het forum afgestapt. Deelnemen aan een forum over zwanger worden was in het begin fijn, maar op een gegeven moment een obsessie. Als je al niet met jezelf bezig bent, ben je wel aan het denken over de ander. Bovendien werd ik daar natuurlijk geconfronteerd met zwangerschappen binnen ‘mijn groepje’.

Er dus vanaf stappen voelde goed. Uiteraard had ik ook wel mijn twijfels over het on hold zetten van onze kinderwens. Ik was nog steeds jong (inmiddels 28), maar de wens was nog steeds groot. Bovendien werd mijn angst steeds groter dat er bij ons iets mis was. Maar dat soort gedachten zette ik opzij en genoot van de huwelijksvoorbereidingen. Eerst trouwen, dan een huwelijksreis en daarna zien we wel verder. Er waren vriendinnen die mij vroegen waarom A niet alvast zijn zaad liet testen, dan wisten we tenminste waar we stonden. Maar ik (en A.) wilde dat niet, want stel dat de uitslag  niet goed zou zijn…dan hangt er een behoorlijk donkere wolk boven de mooiste dag van je leven. Achteraf ben ik blij dat we gewoon ons eigen plan hebben getrokken.

Juni – september 2009: we gaan er weer voor
In juni besloten we om de condooms weer vaarwel te zeggen. De kans dat ik binnen 1 maand zwanger zou zijn, was toch heel klein. En mocht ik wel zwanger raken dan zou ik het op onze trouwdag nog net niet weten.

Onze trouwdag was uiteraard ontzettend mooi, fantastisch en het mooiste wat we ooit meegemaakt hadden! Daarop volgde het toetje: onze huwelijksreis naar Maleisië. Helaas zou ik ongesteld worden op reis, maar allang fijn dat ik niet op onze trouwdag ongesteld was. Want ja…met de pil kun je nog van alles plannen, maar dat kon ik al lange tijd niet meer.

Dat ik ongesteld werd op reis was niet eens zo erg, maar erg romantisch is het niet. Bovendien kondigde het zich een paar dagen later dan normaal aan, dus had stiekem toch een beetje hoop gekregen. Ik was namelijk vrij regelmatig (27-29 dagen) ongesteld geweest het afgelopen anderhalf jaar.

Toen we terugkeerden naar huis voelde ik me al een paar dagen niet zo lekker. Als ik iemand over mijn klachten vertelde (moe, futloos, opgeblazen buik, geen trek, misselijk, hoofdpijn), dachten de meesten dat ik toch echt zwanger kon zijn. Maar ik wist wel beter, ik was immers 2 weken daarvoor ongesteld geweest. Zou natuurlijk knap zijn om voor je eisprong al zwangerschapsverschijnselen te hebben 😉

Oktober 2009 – januari 2010: de eerste klap
In oktober kwam ik bij de internist terecht vanwege een leverontsteking. Dat was waarschijnlijk een gevolg van een gemeen virus (CMV) wat ik had opgelopen. Een soort pfeiffer en daarmee mag je niet zwanger worden (50% kans op afwijkingen bij kindje). De internist adviseerde mij dus om niet zwanger te worden. Oeps…was net rond de eisprong en waren weer aan de slag. Prompt word ik natuurlijk een week later ongesteld dan verwacht, wat een stress. Dus wat een opluchting toen ik ongesteld werd. Hoe vreemd dat ook klinkt.

Eind november liet A. zich eindelijk testen. Op 6 december hoorden we dat het niet goed was. Op alle 4 de vlakken scoorde het zaad ver onder de maat. Hij werd doorverwezen naar de uroloog, maar daar was pas begin januari plek. Even wilde ik direct een afspraak maken met een gynaecoloog, maar ik mocht vanwege mijn virus toch niet zwanger raken.

Bij de uroloog was het allemaal niet zo dramatisch, maar A. werd wel verwezen naar de gynaecoloog. Ik begrijp nog steeds niet waarom de uroloog het niet zo dramatisch vond als A maar 11mln zaadcellen heeft (hoort min 20mln te zijn), A+B bewegend slechts 18% (hoort min 50% te zijn), de viscositeit te hoog (kleeft aan elkaar, dus soort van stroop) en slechts 2% goede vormen. Maar goed, ik ben ook maar een leek.

Februari – maart 2010: onderzoeken in het ziekenhuis
We besloten het ook aan onze familie te vertellen. A’s ouders waren in shock, die wisten niet dat we er überhaupt al over na dachten. Mijn moeder wist er wel al van, want was een keer in tranen gebarsten toen ik weer ongesteld werd. Onze zussen wisten ook al van onze kinderwens, maar waren natuurlijk ook in shock.

Tegelijkertijd bekende mij zus dat zij in januari gestopt was met de pil. Iets wat niemand wist en mocht weten, maar ze vond het wel zo fair om het met mij te delen. Uiteraard zou het leuk voor hun zijn, het blijft extreem pijnlijk dat er inmiddels al zoveel vrienden om ons heen zwanger zijn die tijden na ons gestart zijn. En nee, het is geen wedstrijd. Maar het voelt gewoon zo oneerlijk. Ook vertelden we het aan onze beste vrienden. Iedereen reageerde ontzet en was heel lief. Toch krijg je ook pijnlijke opmerkingen naar je hoofd: je moet er niet zo mee bezig zijn, je moet niet alles willen plannen. Of nog erger: wij gaan voor de 4e, als dat niet lukt dan doet dat net zoveel pijn als dat het niet lukt bij het proberen voor de 1e.

Op 19 februari konden we eindelijk terecht bij de gynaecoloog. Al met al ben je dus al gauw ruim 2 maanden verder na zo’n test. Het werd een emotionele dag, met name voor mij. A is vrij rationeel, ik behoorlijk emotioneel. De gyn wilde nog wat testen doen, maar zei wel: “Besef je wel dat je nu het medische circuit instapt, dat is heel heftig”. Ondanks dat ik dat allang wist, moest ik er van huilen. De vrouwelijke gyn reageerde nauwelijks op mijn tranen, lekkere start.

Dat weekend ging ik ook op meidenweekend, waarvan een vriendinnetje 11 weken zwanger was. Dat maakt het er natuurlijk ook niet makkelijker op. Het wordt steeds moeilijker om enthousiast te reageren als er weer eens iemand zwanger is, hoe lief&leuk die persoon ook is. Het doet gewoon pijn, omdat ik dan besef dat het bij ons maar niet wil lukken en de vraag is of het ooit lukt. Bovendien gun ik het ons nu zoveel meer, en je voelt ook een vorm van jaloezie. Heel vervelend!

Op dag 21 van mijn cyclus moest ik bloedprikken om het progesteron gehalte te meten en te testen op soa’s. A moest 2 keer een potje zaad inleveren: 1x voor een algemene test en 1x om te kijken of het goed genoeg is voor IUI.

April 2010: veroordeeld tot IVF
Op Goede Vrijdag was onze vervolgafspraak. Ik had er best moeite mee dat alles weer zo lang duurde, die onzekerheid en afhankelijkheid van artsen. Ik moest eerst nog een inwendige echo om mijn baarmoeder en dergelijke in kaart te brengen.

De gyn was dit keer heel aardig en vertelde ons helaas slecht nieuws. Aangezien we al een tijdje via de natuurlijke weg probeerden zwanger te raken en het zaad van manlief op randje IUI-IVF was, adviseerde ze ons om maar direct met IVF te starten. Bam. Waar je al tijden bang voor bent, wordt werkelijkheid: wij zijn een van de stellen die de malle medische molen in moeten.

Gelukkig bleek ik wel in orde: ik produceerde keurig een eitje, mijn baarmoeder was streepvormig (excuse me?) maar wel achterover gekanteld (net zoiets als links- of rechtshandig te zijn), mijn hormoonwaardes zijn goed en geen soa’s (pfew, je weet maar nooit…). Ze achtte de slagingskans bij ons groot, vanwege mijn leeftijd en mijn gezondheid. We hebben gewoon een taxi nodig.

Wat een klap en wat fijn tegelijkertijd. Eindelijk bevestigd wat ik al tijden aanvoelde: wij worden niet zomaar zwanger. Ook fijn dat er een probleem gevonden is, want bij 10% van de stellen wordt er geen probleem gevonden. Dat lijkt me helemaal zwaar. Aan de andere kant zou het ook fijn zijn dat je het probleem kunt oplossen, maar dat is niet het geval.
En wie nu nog tegen mij durft te zeggen ‘je moet er niet mee bezig zijn’ of ‘ laat het los’…die krijgt het er verbaal van langs!

Advertenties

Over ivfdagboek

30 jarige vrouw, in 2009 getrouwd met A en sinds eind 2007 een kinderwens. Mei 2010 start IVF/ICSI. Poging 2 (okt 2010) gelukt, sinds 16 juli 2011 trotse mama van T. Vanaf april 2012 starten we voor een 2e kindje.
Dit bericht werd geplaatst in Voorgeschiedenis. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s