Onhandige opmerkingen uit je omgeving

Ik denk dat iedereen die zich in een fertiliteitstraject bevindt, wel eens onhandige opmerkingen vanuit de omgeving heeft moeten wegslikken. Ik in ieder geval wel.

Nummer 4 versus het krijgen van een 1e kind
Een heel pijnlijke is als een stel dat voor nummer 4 gaat zegt: ‘Als het bij ons niet lukt, is de teleurstelling net zo groot dan als het bij jullie nooit lukt’. Pardon?! Ik kan me voorstellen dat je teleurstelling voelt, maar count your blessings met 3 gezonde kinderen die op zeer gemakkelijke wijze geboren zijn. Uiteraard was dit stel binnen een half jaar zwanger van nummer 4. Overigens pakten ze dat wel weer erg lief aan, om het eerst ons te vertellen en dan pas de rest. Zodat wij niet onaangenaam verrast zouden worden van het blije nieuws.

Hoop, moed en positivisme
Een andere wat meer onhandige opmerking is als je net een mislukte IVF poging achter de rug hebt en je zo intens verdrietig bent, dat er dan tegen je wordt gezegd: ‘je moet de moed en hoop niet opgeven hoor, positivisme is heel belangrijk in zo’n proces’. Hallo…mag ik alsjeblieft even de tijd hebben om dit verlies te verwerken? Ik weet dat er niemand is overleden, maar de pijn die je voelt komt wel sterk overeen. En je zegt ook niet binnen 2 dagen na het overlijden van een dierbare tegen een nabestaande dat hij niet zo verdrietig moet zijn.
En ja positivisme is heel belangrijk. Ik kan me recht zeggen dat wij heel positief de 1e poging in zijn gegaan. Wij voelden dat we weer meededen in het spel, we hadden weer een kans om een kindje te krijgen. De medische wereld was de taxi die ons genetisch materiaal bij elkaar bracht. En ik ben jong (inmiddels 29) en gezond, dus als er een mooi embryo ontstaat, is de kans van slagen erg groot. Dus als alles vrij soepel verloopt en iedereen – inclusief de artsen – erg hoopvol is, dan is de klap alleen maar groter als het misgaat. En zo ook bij ons. Dus hoe moet je de volgende keer het proces in gaan? Je wilt er niet te positief in gaan, want dan is de klap straks weer zo groot. Maar je wil er ook niet negatief in gaan, want positivisme helpt. Etc. Kortom, zo’n opmerking is gewoon erg onhandig. Aan de andere kant kun je het de persoon in kwestie ook niet kwalijk nemen: hij/zij weet immers niet hoe het echt voelt om in deze situatie te zitten.

Kraambezoek
Ik zit nou eenmaal in de leeftijd dat veel mensen aan kinderen beginnen. Dus het regent inmiddels zwangerschappen om ons heen. Superleuk voor hun, maar iedere keer weer erg pijnlijk voor ons. Ik gun het ze uiteraard, maar ik gun het ons inmiddels zoveel meer. Gelukkig begrijpt iedereen dit gevoel. Maar niet iedereen begrijpt dat je geen behoefte voelt om maar continue op kraambezoek te gaan. Natuurlijk ga ik bij mijn beste vrienden en familie langs, maar alles wat daar maar een beetje buiten valt heb ik geen behoefte aan. Het drukt je met de neus op de feiten: hen lukt het wel, ons (voorlopig) nog niet. En het doet gewoon pijn. Ik kan prima mooi weer spelen, maar eenmaal thuis barst is toch vaak in tranen uit. Dus voor wie moet ik me groot houden?

Klachten over zwangerschap
Wat ik ook erg lastig vind om mee om te gaan is als een zwanger iemand klaagt over zwangerschapskwaaltjes. Zeker als het iemand betreft die zonder enige moeite, en dan bedoel ik meteen zwanger geworden, klaagt over het feit dat ze misselijk is. Natuurlijk is dat extreem vervelend, maar weet je hoe graag ik misselijk zou willen zijn als dat betekent dat ik een paar maanden later een baby van mij en A in mijn handen kan houden?! Dus maak dat soort opmerkingen als ik er niet bij ben.
Of als die zwangere mailt: ‘ik kan weer eten en dat wil ik graag met jullie vieren, laten we uiteten gaan’. Mensen staan er  niet bij stil hoe pijnlijk dat voor mij is. Ik kon het niet laten om te reageren: ‘ja leuk, en ik vier dat ik die dag weer begin met prikken’. Vervolgens klaagt de zwangere dat ze niet echt iets van de kaart kan eten en toch niet zoveel trek heeft. Trust me, er was genoeg zwangerschapsproof eten op de kaart. Jezus Christus, stel dan niet voor om uiteten te gaan. Of in ieder geval niet met mij. Moet ik medelijden hebben? Nee, ik vind van niet. Klagen mag best, maar hou ook even rekening met mij. Weet je hoe shit het is om 2 weken lang elke dag te moeten prikken, een pijnlijke punctie te ondergaan, vervolgens in spanning of er embryo’s ontstaan en dan 2 hele ellendige wachtweken waarbij je aan niks anders kunt denken? IVF beheerst je leven tijdens het hele traject (en ook erna, maar dat terzijde). Als iemand het recht heeft om openbaar te klagen dan is het wel een vrouw (of stel) dat zich in een IVF/ICSI traject bevindt.

En zo zijn er natuurlijk nog veel meer voorbeelden van onhandige opmerkingen. Ik weet ook wel dat ze niet kwetsend bedoeld zijn, maar de meeste mensen beseffen dit niet.

Gelukkig zijn er ook tal van lieve reacties
Er zijn natuurlijk ook tal van voorbeelden van hele lieve reacties. Bijvoorbeeld een spontaan kaartje van vrienden met een tekst: ‘Eigenlijk weet ik niet zo goed wat te schrijven. We denken aan jullie en leven met jullie mee. En als je er behoefte aan hebt, weet dat we er voor jullie zijn’. Zo’n kaartje ontroert me en biedt me echt steun, alsof A en ik niet alleen vechten voor een kindje.

Of als je wordt uitgenodigd voor een weekendje weg met stellen die (kleine) kinderen hebben en je eerlijk aangeeft dat je daar geen behoefte aan hebt. Als die mensen dan aangeven dat ze je eerlijkheid waarderen en het ook begrijpen, dan voelt dat gewoon fijn.

Of een vriendinnetje neemt op haar reis iets spiritueels mee dat zou staan voor vruchtbaarheid. Alleen al dat ze er op vakantie aan gedacht heeft, is al zo ontzettend lief.

Of je gaat naar een familiereünie en je zus – die zwanger is – vraagt aan je of ze misschien later binnen moet komen, zodat het niet zo pijnlijk is dat iedereen op haar afstormt om haar te feliciteren. Op zo’n moment voel je je niet zo alleen, er denken mensen met je mee en leven zich echt in. En natuurlijk is mijn zus sowieso de allerliefste zus die er bestaat 🙂

Als iemand mij vraagt wat ze voor mij kunnen doen om me te helpen, dan vind ik dat lastig om goed onder woorden te brengen. Echt meeleven en meedenken is ontzettend fijn. Het maakt niet uit wat je zegt of doet, als je er maar voor me (ons) bent.

Advertenties

Over ivfdagboek

30 jarige vrouw, in 2009 getrouwd met A en sinds eind 2007 een kinderwens. Mei 2010 start IVF/ICSI. Poging 2 (okt 2010) gelukt, sinds 16 juli 2011 trotse mama van T. Vanaf april 2012 starten we voor een 2e kindje.
Dit bericht werd geplaatst in De omgeving. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s