Voor de 2e keer punctie

Gisteren was het zover…de door mij zo gevreesde punctie. Maar waarom dan die angst? Vorige keer ging het heel soepel, alleen de verdovingsspuiten waren ver van prettig. Misschien angst voor opnieuw (lichte) overstimulatie.

Om half 10 waren we aan de beurt, fijn zo ’s ochtends vroeg zodat ik minder lang zorgen kon maken. Het startte weer met het inbrengen van het infuusnaaldje. En weer vond ik dit niet prettig (als dit al pijnlijk is, hoe moet dat straks?). Daarna richting de punctiekamer. Gelukkig hadden we dezelfde arts als de vorige keer. Zij is echt lief en geruststellend, de verpleegkundigen overigens ook.

En daar lag ik weer in de oh zo charmante houding ;-). A was weer mee en aaide over m’n bolletje en keek mee op de monitor. Dit keer maar 2 prikken, die gelukkig een stuk minder pijnlijk waren dan bij de 1e punctie. De dokter gaf aan dat 4 prikken voor mij teveel is. Vervolgens kwam de morfine, maar het duurde dit keer heel lang voordat ik er iets van merkte. Je wordt er namelijk warm van, met name in je hoofd en oren en voelt je soort van wegzakken. Maar het effect van de 1e punctie was dit keer echt minder sterk. Toen ik wel iets voelde, begon de punctie. Helaas voelde ik het een en ander. Ik moest mezelf dwingen om rustig adem te halen om zoveel mogelijk te ontspannen. Omdat het af en toe best pijnlijk was, vroeg de verpleging of ik misschien wat extra pijnstilling wilde. Maar omdat ik vermoedde dat het al bijna voorbij was (het duurt ook maar 10 minuten), leek me dat niet nodig.

In de uitslaapkamer lag ik heerlijk in het bedje. Maar ik voelde direct al fel stekende pijn. Vorige keer voelde ik pas na een tijdje wat zeurend gevoel (soort menstruatiezeur). Toen de verpleging kwam controleren hoe het met me ging, gaf ik aan dat ik wel wat pijn had. Ze wilden me extra pijnstilling geven, maar ik wilde het nog even aankijken. Een half uur later toch maar wel de zetpil genomen. Wat een opluchting, ik voelde bijna niks meer. Ik kon vervolgens ook weer gezellig kletsen met A.

Het duurde even voordat ze de uitslag mee konden delen. Er zat behoorlijk wat bloed en weefsel in de buisjes, dus lastig om de eicellen te vinden. Uiteindelijk hadden ze 11 eicellen gevonden! Een bijna perfecte score aldus de arts. Het doel is namelijk 8-10 eicellen te oogsten. A had zijn potje al ingeleverd voor de punctie, dus ze konden ermee aan de slag. Morgen (vrijdag) krijgen we de uitslag hoeveel embryo’s er zijn ontstaan. Toch weer spannend. Ze zeggen dat zo’n tweederde van de eicellen bevrucht raakt. Vorige keer had ik 18 eicellen (!) en daarvan raakte precies de helft bevrucht. Hopelijk dit keer minstens zo’n hoge score.

In de auto op weg naar huis had A weer een cadeautje voor me. We noemen het de punctie present. Een superleuke gehaakt vesttrui. Zo lief! Helaas moest hij de rest van de dag werken, maar had zijn moeder als babysitter geregeld. Dus eenmaal thuis vertrok A naar zijn werk en was schoonmama mijn verzorgster. Ik heb gelukkig een heel lieve schoonmama. Uiteindelijk ben ik nog even mijn bed in gegaan en heb ik anderhalf uur geslapen. Daarna lekker TV gekeken.

Lopen, opstaan en überhaupt bewegen ging niet zo makkelijk en was wat pijnlijk. De verpleging had aangeraden om gewoon de gram paracetamol te slikken. Dat mocht 6u na de eerste inname. Dus rond 14u weer een gram (2 pillen) genomen en dat was erg fijn. ’s Avonds opnieuw en toen rond half 10 mijn bedje in. Ook die middag begonnen met de utrogestan bolletjes. A rook het direct toen ik naar de wc was geweest. Het is een bepaalde geur van hormonen. Op de een of andere manier lijken die pillen iets van kleine samentrekkingen in mijn buik te veroorzaken en dat is op dit moment nog niet zo prettig (gevoelig).

Vannacht goed geslapen en vandaag nog een dagje thuis gebleven. Ik heb bijna geen pijn meer, hoewel ik nog niet zo soepel beweeg. Voor de zekerheid ook nog een gram paracetamol genomen. Ik ben helemaal niet van de pillen, maar de verpleging vond het echt onzin dat ik pijn zou lijden, je moet het in dit geval voor blijven. Het lijkt echt alsof ik minder last heb dan de vorige keer, gelukkig. Toen kon ik nauwelijks slapen en moest m’n bed rechtop. Hopelijk blijft me dat bespaard. Mn buikje is wel weer wat voller, maar dat kan ook komen omdat ik zoveel drink (wordt aangeraden na een punctie).

Nog een nachtje slapen en dan de uitslag. Morgen ook mijn eerste afspraak met de psych. Die stond al heel lang en komt nu eigenlijk wel goed uit. Want juist nu begint het lastige proces.

Advertenties

Over ivfdagboek

30 jarige vrouw, in 2009 getrouwd met A en sinds eind 2007 een kinderwens. Mei 2010 start IVF/ICSI. Poging 2 (okt 2010) gelukt, sinds 16 juli 2011 trotse mama van T. Vanaf april 2012 starten we voor een 2e kindje.
Dit bericht werd geplaatst in IVF/ICSI poging 2. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s