Ziekenhuisopname in verband met ernstige overstimulatie

Maandag 8 november – avond & nacht
Die maandag dat we te horen kregen dat er een prille zwangerschap was ontstaan – en dat de oorzaak is van de overstimulatie vanwege alle hormonen die dan ineens vrijkomen – werd ik ’s avonds echt niet lekker. Het eten smaakte me niet, ik wilde heel vroeg slapen en toen ik boven mijn tanden wilde poetsen viel ik bijna flauw, zelfs nadat ik op de badrand was gaan zitten. Met het laatste beetje puf dat ik had riep ik A dat het niet goed ging. Hij pakte me op en droeg me naar de slaapkamer. Vervolgens zei ik dat ik echt heel misselijk was…jeetje…nu al?? Gelukkig was A snel genoeg om een emmer te pakken.

Ik probeerde te gaan slapen, maar was misselijk, enorm benauwd en duizelig tegelijkertijd. En dat terwijl ik gewoon rustig in bed lag, hoofdeinde omhoog gezet. Ik kon alleen nog op mijn rug liggen. Na een tijdje kwam A ook naar bed en die heb ik rond 1u wakker gemaakt, omdat ik echt dacht dat ik weg zou vallen. Doodeng vond ik het. We besloten het nog even aan te kijken en gelukkig viel ik nog even in slaap.

Dinsdag 9 november
Om 4u die nacht hield ik het niet meer, ik was zo bang en voelde me zo beroerd dat we het noodnummer van MCK belden. De verpleegkundige kreeg de dienstdoende gyn niet te pakken en zei dat we maar naar het ziekenhuis (Kennemer Gasthuis) moesten gaan. Een helse rit, ik voelde me beroerd, benauwd en elke oneffenheid in de weg deed zeer, echt zeer. Daar aangekomen om half 5 ’s ochtends werd mijn bloeddruk gemeten, die was torenhoog. Gelukkig was het zuurstof in mijn lichaam nog wel op orde. Ze gingen een gyn voor me bellen, maar die was bezig met een bevalling. Dus dat zou nog even duren. Uiteindelijk werd ik rond 7u naar boven gebracht om mij maar alvast op een kamer te leggen. Maar omdat er nog geen arts naar mij gekeken had, wist de verpleging niet of ik mocht eten of drinken. Nou had ik ook niet echt trek in iets, maar het voelde niet zo prettig om aan je lot overgelaten te worden.

In de loop van de ochtend kwam er een arts assistent naar me kijken en wat vragen stellen. Na overleg met een gyn -die ik nog steeds niet had gezien – werd er een infuus ingebracht – oh nee, niet WEER een naald – en de verpleging geinstrueerd dat mijn vocht inname en uitgave moest worden bijgehouden. Ook mocht ik gewoon eten. Om 12u zou ik een echo krijgen. Maar om half 1 was ik nog steeds niet opgehaald, dus trok ik aan de bel. De verpleging wist het ook niet, ik zou later die middag terecht kunnen. Goh wat voelde ik me alleen – A was inmiddels naar huis gegaan om even bij te slapen en dan rond 16u weer terug te komen.

Uiteindelijk werd ik om half 3 naar de echokamer gebracht. Een hele aardige echoscopiste bekeek mijn eierstokken en buik. Ik geloof dat de eierstokken inmiddels al ruim 9cm per stuk waren, ze raakten elkaar. En m’n buik…die zat vol met vocht. Ze keek ook nog even naar mijn mild en lever en grapte toen: moet je even diep in- en uitademen, dan zie je je lever gewoon zwemmen. Haha, dat was inderdaad een apart gezicht.

Aan het einde van de middag kwam de arts assistent en vertelde dat ze weinig konden doen. Ze twijfelden of ze een punctie zouden doen, dat zou ik morgen horen. Tja en daar lig je dan, vreselijk beroerd en tegelijkertijd ergens gelukkig omdat ons embryootje zich als een malloot aan het delen is.

Woensdag 10 november
Eindelijk vandaag de gyn gezien. Ze gaven aan dat ze dit soort situaties heel zelden zien. Mijn buik was een opgeblazen ballon, keihard en leek alsof ik al maanden zwanger was. Het vocht kroop ook al naar mijn rug, niet heel prettig. Maar de gyn gaf aan toch geen punctie te gaan doen. Het probleem wordt er namelijk niet mee opgelost – het vocht komt door de hormonale verandering in mijn lichaam i.c.m. het aantal follikels in mijn buik – en bovendien zou ik daarmee veel van mijn rondzwervende eiwitten verliezen en zou ik ook daarvoor dan een extra infuus moeten. Kortom, geen goed plan. Maar wat dan, vroeg ik? Ik merkte dat zij het ook niet wisten. Ze gaven aan dat ze meestal zien dat het 5 dagen echt heftig is en daarna gaat het vanzelf beter. Wachten dus.

Ook werd er elke ochtend mijn bloed geprikt voor van alles en nog wat. Keer op keer bleek dat mijn bloed te stroperig is, dat komt doordat het vocht en de eiwitten enzo ineens door mijn lijf stromen ipv door mijn bloed. Mijn huid was ook extreem droog: ik kon smeren wat ik wilde, maar het zoog het gewoon op. Vanmiddag kreeg ik ook een nieuwe HCG waarde door, weer gestegen, dat was goed nieuws! En dat laatste hield mij op de been, want dat was al deze ellende waard.

Vrijdag 12 november
Dit zou de dag zijn dat we mochten testen. En ondanks de bloedtesten, wilden we toch gewoon een echte zwangerschapstest doen. Dus A kwam naar het bezoekuur, mijn moeder en heel goed vriendinnetje waren er ook. Ieder bezoekuur was er wel iemand, A sowieso elke dag en mijn moeder ook vaak. We liepen samen – nou ja, ik schuifelde heeeeel langzaam – naar de badkamer en daar plaste ik over het stickje. Normaal gesproken moet je 5min wachten voordat je iets ziet, nou we zagen direct een 2e streepje ontstaan. En dat terwijl het laat in de middag was, dus geen ochtendurine. Allebei kregen we tranen in onze ogen, wauw! Eindelijk een positieve test, na 3 jaar mislukking. Om je tegelijkertijd fysiek zo beroerd te voelen en emotioneel zo gelukkig is een vreemde gewaarwording.

13-19 november
Zaterdag 13 november had ik verwacht dat het wel wat beter zou gaan, maar helaas. Ze bedachten dat ze me ook maar eens gingen wegen. Het vocht zat behalve in mijn buik en rug nu ook in mijn benen. Ik zag er niet uit. En toen bleek dat ik die week 16 kilo (!!) was aangekomen, allemaal vocht. Niet zo heel vreemd dat ik het zwaar had. Bijna 30% extra gewicht en dat in een week tijd.

Gelukkig kreeg ik veel bezoek en was de verpleging ontzettend lief en zorgzaam, maar ik heb wel wat huilmomenten gehad. Ik kon niets anders dan op mijn rug liggen en op een gegeven moment was het zo erg, dat ik niet meer op mijn zij kon draaien om zelf mijn bed uit te kunnen. Dus moest ik midden in de nacht op het knopje drukken om de verpleging te vragen om mij uit bed te helpen. Vervolgens strompelen naar de wc, zo’n 10m van mij vandaan wat wel een marathon leek. Ik kreeg vreselijk pijn in mijn rug en ze wilden me paracetamol geven, maar dat hielp toch niet. Uiteindelijk was er 1 verpleger die bedacht om doeken warm te maken in de oven/magnetron. En ik kan je vertellen…dat was zalig! Even een beetje ontspannen die rug.

Overdag ging het nog wel, maar ’s avonds, vooral net na het eten kreeg ik het fysiek en daardoor emotioneel heel zwaar. Ik probeerde niet te huilen, maar soms als ik A zag kon ik t niet meer ophouden. En tegelijkertijd voelde ik me zo schuldig: ik wilde toch zwanger zijn? Dan hoort dit er voor mij ook bij.

Op een gegeven moment kwam er een gepensioneerde gyn langs met de vraag of hij een stel co-assistenten mijn geval mocht laten zien. Ach ja, alles voor de wetenschap toch? Overstimulatie is vrijwel niet bekend en het is wel belangrijk dat artsen weten wat het inhoudt en wat de risico’s zijn. Zo waren ze bij mij o.a. bang dat ik long embolie zou krijgen. Het vocht zat namelijk enorm hoog en ik was zeer kortademig. Gelukkig zijn mijn longen vochtvrij gebleven, maar het scheelde weinig. Vreemd hoor zoals ik eruit zag: vanaf mijn borsten naar boven mager en daaronder een opgeblazen ballon.

Op woensdag 17 november was ik 180gr afgevallen, hoera! Zou dit het keerpunt zijn? De artsen waarschuwden ook voor een terugval die niet te voorspellen viel. Inmiddels had ik gegoogled en gelezen dat deze ellende maximaal 12 weken zou duren, precies de tijd waarin je hormonen het sterkst aanwezig zijn. Op donderdag bleek ik 800gr te zijn afgevallen, dus kwam de arts assistent vertellen dat ik waarschijnlijk vrijdag naar huis mocht. En op vrijdagmiddag kregen we voor mijn ontslag een echo waar we waarschijnlijk een vruchtje zouden kunnen zien. Spannend! A kwam eerder uit werk en de echo werd in mijn kamer gedaan, maar het apparaat was niet helder genoeg. Dus door het ziekenhuis heen, ik in rolstoel, zag een stuk meer dan de afgelopen 2 weken, naar de echokamer. Daar was een gyn die de echo bij me deed met een scherper apparaat. En ja hoor: je zag een ringetje. En in die ring een zwarte ruimte gevuld met iets heel kleins: ons kindje! 2,6mm groot. Wauw! Na dit spektakel mocht ik naar huis, wat heerlijk! En tegelijkertijd spannend, want thuis wordt er niet dagelijks bloed geprikt of mijn waardes wel OK zijn. En kan ik ook niet aan een bel trekken als ik iets nodig heb. Maar toch fijn om naar huis te gaan. De rit naar huis was niet erg prettig, want nog steeds elk klein oneffenheidje in de weg – laat staan drempels en klinkerweggetjes – was zeer pijnlijk. En het voelt ook heel vreemd om ineens de buitenwereld weer te zien.

Advertenties

Over ivfdagboek

30 jarige vrouw, in 2009 getrouwd met A en sinds eind 2007 een kinderwens. Mei 2010 start IVF/ICSI. Poging 2 (okt 2010) gelukt, sinds 16 juli 2011 trotse mama van T. Vanaf april 2012 starten we voor een 2e kindje.
Dit bericht werd geplaatst in IVF/ICSI poging 2. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s