20 weken echo en bloedverlies

Bloedverlies
Vandaag de grote dag: de 20 weken echo. En ik kan je vertellen, naarmate die dag dichterbij komt, wordt het ineens wel spannend. Al 8 weken ons kindje niet gezien, zou alles wel goed zijn? Vanmorgen bij het plassen de schrik van mijn leven want ik zag ineens een heel klein beetje oud bloed. Ik verstijfde en vertelde A hierover. Hij zei me rustig te blijven en er gewoon op vertrouwen dat het goed zal zijn. Ik kon nauwelijks ademhalen en was blij dat we ’s ochtends vroeg al de 20 weken echo hadden. En wat kwam die goed uit zeg!

Gelukkig bleek alles helemaal goed, maar had ik een voorliggende placenta. Oftewel: de placenta ligt bij de uitgang en dan kan het nog wel eens voorkomen dat je wat bloed verliest wat heel onschuldig is. Maar toch dat bloedverlies icm de voorliggende placenta zorgde ervoor dat ze een 32 weken echo wilde inplannen. Nou ja…ik zeg natuurlijk ook geen nee om mijn kindje nog een keer te zien!

Een zoon!
Toen bleek dat alles goed was met ons kindje, kregen we het geslacht te horen. Dat was ook nog een mooie struggle. Voor de zwangerschap was ik er op tegen om het geslacht te weten: zo stom. Is toch hartstikke leuk een verrassing bij de geboorte? Maar ja, toen ik eenmaal zwanger bleek, ging ik twijfelen. Maar A wilde niet, dus dat maakte het voor mij makkelijk. Maar naarmate die 20 weken dichterbij kwam, ging A ineens twijfelen en wilde ik niet. Ik wilde niet uit principe: je kan toch niet tegen zijn en dan ineens voor? Uiteindelijk besloten we gisteravond dat we het gewoon wilden weten. Wij wisten zeker dat het een meisje zou worden, dat gevoel heb ik mijn hele leven al gehad. Ook iedereen om ons heen wist het zeker: een meisje. Dus toen ze het geslacht in beeld brachten, begreep ik het niet helemaal. Ik zag 2 dikke, tja, schaamlipjes. Toch? Maar hoe A en de echoscopiste reageerden, dacht ik…volgens mij mis ik iets. Er zat heel duidelijk een slurfje aan. We krijgen een zoon! He??? Dat kan niet, er zit echt een meisje in mij hoor. Allebei redelijk in shock.

We hebben een hele rits foto’s meegekregen, zo dierbaar! Ons ventje lag lekker te duimen en met zijn andere hand op zijn hoofdje, net als zijn mama vroeger. Zijn voetje was 3,18cm, jeetje wat groot! Nou ja, als je beseft dat het hele manneke 15 weken geleden nog maar 2,6mm groot was…En op een gegeven moment dacht het ventje om zijn benen maar eens over zijn hoofd te gooien, hij raakte zo met zijn voetjes zijn voorhoofd aan. Hoe lenig! Dat heeft hij zeker niet van mij 🙂

Die avond zijn we naar A’s ouders gegaan en daar werd geproost met champagne. Of ik niet ook een glas wilde? Nee, ik drink niet. Nou 1 slokje kan toch wel? Nee, ik wil geen enkel risico lopen. En dat begrepen ze ook wel. Wat maakt mij die alcohol uit als het grootste geschenk dat er bestaat in mijn buik rondzwemt?! Ook mijn moeder en zus reageerden heel enthousiast en waren net zo verbaasd. Haha.

Advertenties

Over ivfdagboek

30 jarige vrouw, in 2009 getrouwd met A en sinds eind 2007 een kinderwens. Mei 2010 start IVF/ICSI. Poging 2 (okt 2010) gelukt, sinds 16 juli 2011 trotse mama van T. Vanaf april 2012 starten we voor een 2e kindje.
Dit bericht werd geplaatst in IVF/ICSI poging 2. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s