Dus zo voelde onzekerheid en geen controle

De afgelopen dagen ben ik druk geweest. Ik loop achter op werk, paar vrije dagen / workshops er tussen door en kom aan weinig meer toe. Tussendoor nog even de cryo poging. Tenminste…dat dacht ik. Op cd12 een routine echo en dan de terugplaatsing plannen. Ja, zo simpel zou het gaan. Alleen de vraag of ze goed ontdooien zou spannend worden. En als ze goed ontdooien de vreselijk zware wachtweken in. Maar first things first, de ontdooiing.

Inmiddels ben ik weer met mijn neus op de feiten gedrukt. In de MMM gaat niks zoals je verwacht, je hebt geen controle en elke keer krijg je te maken met andere verrassingen. Was ik dit vergeten? Ja misschien wel. Of misschien ben ik te makkelijk deze cryo poging in gegaan. Het leek me alleen maar gezond om er zo relaxt mogelijk in te gaan. Was helemaal trots op mezelf dat ik er zo relaxt onder was. Nog niet eerder voorgekomen. Wat een zalig gevoel. Maar die ‘relaxtheid’ is sinds maandag redelijk ver te zoeken.

Maandag was namelijk echo dag. Bij MCK deed ik nog even mijn digitale ovulatietest van Clearblue (die krengig dure dingen met meer dan 99% betrouwbaarheid). Ik werd aangenaam verrast door een smiley, jeeee een positieve test. Maar toch beetje vreemd, want leek me wat vroeg, had ook nog geen last van het vruchtbare slijm. Maar ja, het zal wel kloppen met die 99% betrouwbaarheid. De echo toonde mijn buikgevoel aan: het klopt niet. Grootste eitje was 13mm, veel te klein om al te kunnen springen. Dus werd er bloed afgenomen om mijn lh piek te testen.

Dinsdag kreeg ik de uitslag…geen lh piek waargenomen (iets van 4,5…veel te laag voor LH piek). Ik moest de volgende dag nog maar terugkomen voor weer een echo. Ondertussen bleef ik testen, elke dag negatief. Woensdag in de ochtend liet de echo een follikel van ruim 16mm zien. Als ik op donderdag een positieve ovulatietest in mijn handen zou hebben, dan verwachtten zij mijn ovulatie op vrijdag, kan 3 dagen daarna (maandag) de cryo’s ontdooien en op dinsdag terugplaatsing. Maar als mijn test negatief was, dan moest ik donderdagavond pregnyl spuiten.

Dus op naar de apotheek van het Rijnland Ziekenhuis et voila…ze hadden pregnyl 🙂 Even vervoeren naar werk, daar in de koelkast verstoppen en dan naar huis. Ineens besefte ik dat mijn man donderdag en vrijdag in het zuid-oosten van het land zou zijn voor werk, dus met overnachting. Wie gaat dan de pregnyl klaarmaken en belangrijker nog…in mijn lijf prikken? Grote stress, zeer grote stress. Mijn prikangst is niet weg en pregnyl vind ik al helemaal eng. Gewoon omdat het bij mij pijn doet. Ik durf de naald tegen mijn buik aan te zetten, maar dan houdt het op. Dus hard duimen voor een positieve test op donderdag.

Gisteren was donderdag. Om half 9 (uur eerder dan normaal) deed ik de test. Een smiley! Yesssss! Maar voor de zekerheid stopte ik een extra test in mijn tas en ging ik op weg naar mijn workshop. Tijdens een plaspauze er tussen uit gesneakt met tas (staat natuurlijk een beetje raar dat ik een tas meeneem, maar goed…ik kan natuurlijk last hebben van maandelijkse ongemakken). En toen was de test negatief. Dat was 3u na de positieve test. Zucht…wat moet ik nou vertrouwen? Was mijn urine om half 9 nog te geconcentreerd en leverde dat een positieve test op? Of had ik teveel gedronken voor de half 12 test (4 glazen)?

Na de lunch belde ik het MCK, maar ze waren in gesprek. Ze zijn iedere dag tot half 5 bereikbaar, maar mijn workshop duurde tot half 6. Ik kon er gewoon niet nogmaals uit lopen. En dus ga ik er van uit dat mijn positieve test toch echt positief was. En dus geen pregnyl gespoten. En dus twijfel of ik de juiste beslissing heb genomen. En dus twijfel dat als er een cryootje wordt teruggeplaatst of het op de juiste dag gebeurt. En dus bij een negatieve test 2 weken later het mezelf kwalijk nemen. Maar als ik besloten had wel de pregnyl te zetten, misschien was mijn eisprong dan ook niet goed getimed. Had ik mijn eisprong misschien wel vervroegd omdat de natuurlijke eisprong al in gang gezet was. Ook dan had ik me afgevraagd of ik het wel goed gedaan had.

Kortom, ik ben weer de regie kwijt, de controle en ook het relaxte gevoel. Ik ben terug in de molen, waarbij ik niks bepaal, maar waarbij het me overkomt. Een van de dingen waar ik zoveel moeite mee heb, geen controle. En dus nu prent ik mezelf in dat ik gewoon moet afwachten. Eerst tot dinsdagochtend, wanneer we horen of een van onze 5 cryootjes goed ontdooid is. En dan kan ik me over de volgende stap drukmaken. Laten we hopen dat het de wachtweken zijn en niet een verse ICSI poging met kans op overstimulatie en al het gedoe er om heen.

No control, no control. Let it go, let it go.

Advertenties

Over ivfdagboek

30 jarige vrouw, in 2009 getrouwd met A en sinds eind 2007 een kinderwens. Mei 2010 start IVF/ICSI. Poging 2 (okt 2010) gelukt, sinds 16 juli 2011 trotse mama van T. Vanaf april 2012 starten we voor een 2e kindje.
Dit bericht werd geplaatst in Cryo en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s