spanning

Vandaag zijn onze cryo’s ontdooid. Spannend, zeker gezien de vorige keer we 6 mooie cryo’s hadden die de ontdooiing allemaal niet overleefd hebben. Nu hebben we er 5. En als ik me goed herinner 12cellig, net als onze kleine T 9 maanden geleden was. Morgenochtend tussen 9 en 11 worden we gebeld of er 1 terug geplaatst kan worden. Ergens heb ik er een hard hoofd in, ik geloof er niet in. Aan de andere kant ga ik er echt van uit dat ik morgen een terugplaatsing mag ondergaan. Tja, nog even geduld dus. En nagelbijten.

Ik voel behoorlijke spanning. Ik wil niet weer zo’n teleurstelling, maar ja..dat hoort bij dit traject. Ik merk dat ik gespannen ben. Ik ben kribbig en heb een vrij kort lontje. Ik ga er maar van uit dat het morgen na 11u voorbij is. Met die kribbigheid dan he? Niet met de poging 😉

Sinds gisteravond ligt onze internetverbinding vrijwel continue plat. Bijna geen enkele site is bereikbaar of het duurt minstens 3 minuten voordat hij geladen is. Deze site openen en op de juiste pagina belanden, heeft me minstens 15min gekost. Grrrr. Normaal gesproken zou ik dan mijn smartphone erbij pakken, maar ik heb Vodafone. En volgens mij hebben die nog steeds problemen. Hoewel het voor de brand ook al dramatisch was met de 3g verbinding. En nee, ik woon niet in een gehucht, maar in de Randstad nb.

Nu denk je…lekker belangrijk die internetverbinding. Nou…eigenlijk wel. Ik heb namelijk geregeld dat ik morgen vanuit huis werk. Maar als die internetverbinding niet werkt, schiet het niet op. Ik kan natuurlijk naar werk gaan, maar wat zeg ik als ik gebeld wordt en ik wel naar het MCK mag afreizen? De monteur van Nuon ofzo staat op de stoep? Nee dat werkt niet, want met reistijd en al ben ik ruim 2u weg, zeg maar gerust 2,5u. Terwijl ik op 20-30min fietsen van werk woon. Niet heel geloofwaardig. Ik heb het bewust nog niet op werk verteld, omdat ik dit nog even voor mezelf wil houden. Bovendien zit ik inmiddels met een man of 15 op de afdeling, veel nieuwe collega’s erbij. Ik heb nog geen behoefte om dit te delen. Niemand weet eigenlijk dat we alweer begonnen zijn. Ook niet onze familie of vrienden. En dat hou ik graag voor deze poging zo. Als het mislukt, vertellen we het dan wel. Of we vertellen het als het ter sprake komt. Of misschien aan de vooravond van een verse ICSI poging. Who knows.

Kortom, ik voel spanning op allerlei vlakken. En spanning is niet goed. Dus ik heb het nu van mij afgeschreven. Straks als ik naar bed ga, pak ik mijn zorgenpoppetjes er weer bij. Dat zijn van die gelukspoppetjes uit Zuid-Amerika, maar deze zijn bedoeld om je zorgen mee te delen. Voor elke zorg 1 poppetje. En dat poppetje leg je onder je kussen. Dit heb ik gedaan bij ICSI2, waar uiteindelijk T uit ontstaan is. Het hielp me om mijn gedachten te ordenen. Net als het half uur dat ik mijzelf dagelijks gaf om er actief mee bezig te zijn. Dus twitter, schrijven, googlen etc. Hoewel ik dat googlen gauw heb afgezworen. Niet goed en word ik alleen maar ongerust van.

Slaap lekker allemaal. Morgen positief nieuws! Ja, want geluk moet je soms afdwingen. Hoop ik 😉

Advertenties

Over ivfdagboek

30 jarige vrouw, in 2009 getrouwd met A en sinds eind 2007 een kinderwens. Mei 2010 start IVF/ICSI. Poging 2 (okt 2010) gelukt, sinds 16 juli 2011 trotse mama van T. Vanaf april 2012 starten we voor een 2e kindje.
Dit bericht werd geplaatst in Voorgeschiedenis. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s