Een dipje op meerdere vlakken

Het is alweer even geleden dat ik geschreven heb. De laatste keer schreef ik over de mislukte cryopoging (1). We hebben er inmiddels weer 1 op zitten. Dat is natuurlijk fijn, want dat betekent dat er weer een cryootje goed ontdooid was. Maar helaas heeft ook die poging niet geleid tot een zwangerschap. En nu zit ik in een dipje – niet alleen door de mislukte poging(en) – maar door van alles. En dus voel ik de drang om van me af te schrijven.

Alles heeft natuurlijk met elkaar te maken en dat alles maakt dat ik voel dat ik in een dipje zit. De 2e cryopoging (7cellig) is mislukt, op vakantie braken de duivels door. Balen, had dit keer eigenlijk wel goede hoop. Aan de andere kant heb je op vakantie ook veel afleiding, dus als het dan ergens fout moet gaan…We besloten om wel weer gelijk door te gaan (nog 3 cryo’s), maar daar zijn we inmiddels op terug gekomen. Aan het einde van de vakantie brak namelijk ineens de waterpokken bij T door. En ondanks dat ik de waterpokken heb gehad (geloof zelfs 2 keer), is er geen risico bij een eventuele zwangerschap. Maar toch voelde het niet goed en besloten we een maandje rust te nemen. Dat komt ook deels omdat A tijdens de verwachtte terugplaatsing in het buitenland zou zitten. Ik vind het gewoon fijn als hij erbij is, is toch ons moment. Dus al met al cryopoging 3 verschoven. En dat voelde best gek, maar ook wel fijn.

Op werk speelt ook het een en ander. Ik voel me al een tijdje niet helemaal happy. Of dat komt omdat het ook echt zo is, of dat het komt omdat mijn prioriteiten nu bij mijn gezin liggen. Of wordt het nu extra versterkt omdat we toch weer in het MMM traject zitten? Who knows. Ik heb het niet zo naar mijn zin. Of eigenlijk helemaal niet. Ik zit er inmiddels 5 jaar, misschien wel een mooie tijd om te vertrekken. Maar ik ben kostwinner thuis met een mooi salaris, werk op fietsafstand (en woon niet heel gunstig qua OV of autoverbindingen), werk voor een mooi bedrijf met een leuk product en had een gezellige werksfeer. Dat laatste is onlangs veranderd, te uitgebreid om uit te leggen wat er veranderd is. Maar laat sfeer op werk nu een van de peilers zijn die ik belangrijk (key) vind in een baan.

En nu we weer aan dit traject begonnen zijn, is het ook niet echt een goed moment om te switchen van baan: “Hallo, ik kom graag bij jullie werken. Met een beetje mazzel ben ik snel zwanger en over een paar maanden met verlof. Met pech duurt het nog heel lang en kost het veel tijd om de behandelingen tijdens werktijd te ondergaan. En met nog meer pech beland ik weer een paar weken in het ziekenhuis met heftige OHSS met een lange nasleep. Ik wil ook graag mijn huidige salaris houden, niet te lang reizen, een uitdagende baan, maar niet in de avonden/weekenden verplichtingen hebben. Maar ik heb wel een goed CV en ben een harde werker.” Dus…

En dat afgezien van het huidige economische klimaat. En sinds vanavond is er nog een puntje bij gekomen. A heeft een aanbod gekregen om zijn werkgever te verlaten, een grote ontslagronde. Ik heb er geen ervaring mee, maar de regeling lijkt netjes te zijn. In ieder geval heeft hij even de ruimte om een baan te vinden. En A is goed, heel goed. Dat heeft hij van alle klanten waar hij de afgelopen jaren heeft gewerkt gehoord, ze liepen met hem weg, stopten veren in zijn k*nt. Alleen geen opleiding afgerond, dus zijn CV zal niet zo snel positief opvallen tussen alle andere goede CVs nu de arbeidsmarkt mn gunstig is voor werkgevers. En ook een extra reden voor mij om te blijven waar ik zit, met mijn goede salaris en mijn vaste contract. Ons huis is destijds gekocht in de gloriejaren, dus ook een hypotheek op 2 salarissen.

En dus zit ik vast. Althans, je hebt altijd een keuze natuurlijk. Maar het voelt alsof ik muurvast zit. Daarnaast heb ik al weer nachten achter elkaar weinig kunnen slapen vanwege de pokken van T. Hij heeft er heel veel last van, echt zielig. Vannacht heb ik met hem mee gehuild, omdat hij zo moedeloos, verdrietig en boos was. Moe, maar niet kunnen slapen. En weinig slaap is niet iets waar ik heel goed bij vaar. Het maakt me emotioneler en zorgt sneller voor een versterkt ‘ik weet het allemaal niet meer’ gevoel.

Maar het verhaal van werk speelt al langer, dus ik weet zeker dat als ik weer een paar nachten normaal slaap, dat het dan niet ineens is opgelost. Het kan niet echt worden opgelost. Maar er moet wel iets gebeuren, dus ga ik morgen een gesprek met mijn manager inplannen. Gelukkig is zij naast een workaholic, zakelijk en commercieel ook heel relaxt en begrijpt dat ik een gezin heb. En dat ik mijn leven anders indeel dan zij dat doet.

Ergens ben ik blij met de pokken van T die me hebben doen besluiten een maandje rust te nemen in ons traject. Want hoe ‘prima’ het voelde toen ik het besluit nam, hoe ongelooflijk fijn en opgelucht het nu voelt. Even niet die ‘stress’ erbij. En het is nu ook makkelijker, omdat T er al is. Het grote gat wat kinderwens heet is gevuld. Nou ja, deels dan. Want de wens voor nummer 2 is ook heel sterk. Nog steeds. Maar de enorme ‘haast’ die ik vorige keer ervoer, lijkt nu toch wat anders te liggen. En dat is prettig.

Ik denk dat ik de komende tijd ook wat afstand van Twitter neem. Maar dat vind ik lastig. Het gaat mij namelijk aan het hart wat alle lieve dames (en heer) in mijn TL meemaken. Ik leef mee, ik voel mee. Ik hoop en wens mee. Maar dat maakt ook dat ik veel meer bezig ben met het traject en alle ellende dan mij lief is. En nu ik in een dipje zit en mezelf eruit moet helpen, kan ik er weinig bij hebben. Dat voelt egoïstisch. Maar als ik niet oppas, ren ik mezelf voorbij en kom ik van een dipje in een neerwaartse spiraal. En dat is natuurlijk niet de bedoeling. Voor iedereen wie dit leest…in mijn gedachten ben ik bij jullie en denk ik aan jullie. Maar ik moet wat afstand nemen, voor mijn eigen bestwil. Dus ik ga proberen niet meer dagelijks mijn tl te bekijken. En ik hoop dat als ik er weer aan toe ben om meer te twitteren, dat ik veel blij nieuws lees. Want ik gun iedereen het geluk van een kindje, of het nu 100% eigen DNA is, gedeeltelijk of helemaal niet.

Ik veeg m’n tranen weg en kruip straks naast A op de bank en bedenk hoe gelukkig ik mij mag prijzen met wat ik heb. Hoe mooi mijn leven eigenlijk is. En dat deze dip een uitdaging is, die ik moet aangaan en ga overwinnen.

Advertenties

Over ivfdagboek

30 jarige vrouw, in 2009 getrouwd met A en sinds eind 2007 een kinderwens. Mei 2010 start IVF/ICSI. Poging 2 (okt 2010) gelukt, sinds 16 juli 2011 trotse mama van T. Vanaf april 2012 starten we voor een 2e kindje.
Dit bericht werd geplaatst in Cryo. Bookmark de permalink .

2 reacties op Een dipje op meerdere vlakken

  1. Anne Tel zegt:

    Zo herkenbaar. Het gevoel vast te lopen en niet lekker in je vel en in je werk zitten. Het versterkt elkaar. Nu eerst op vakantie en genieten van elkaar. Je zit zo te horen in een onrustige fase waarbij je een pas op de plaats moet maken. Nieuwe baan zoeken ivm de MMM of evt zwangerschap geeft stress. Ik weet hoe het voelt alsof je geen vrijheid hebt om te kiezen. Dat benauwt. Dipjes gaan voorbij!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s