Daar gaan we weer…de wachtweken zijn begonnen!

Het is weer tijd om van me af te schrijven en te vertellen wat er de laatste maanden is gebeurd.

Liefde fase
Ik heb een tijdje afstand genomen van alles. En dat deed goed. Mijn dipje is voorbij, ik zie alles weer in een positief perspectief. Qua baan zal het een haat/liefde verhouding blijven, een lieve collega van mij heeft precies hetzelfde sinds de fusie van vorig jaar. En nu zit ik in de liefde fase, wel zo prettig 😉

On hold
We hebben dus een extra maand overgeslagen, want was bang dat de terugplaatsing op de verjaardag van kleine T zou plaatsvinden. En dat moment (zijn verjaardag dus) is veel te bijzonder. En dat was het ook. Mijn kleine ventje geen baby meer, maar een dreumes. En hoe 😉

Op 28 juli werd ik weer ongesteld, dus dacht ik…we gaan er weer voor. Maar toen bedacht ik me dat ik van 17-19 augustus een stedentrip ga maken, dus misschien wel precies als de terugplaatsing is. En in september zijn we 3 weken op vakantie. Dus was bang om nog 2 maanden te moeten wachten.

Alles gaat voorspoedig
Maar I was lucky! Want op CD12 had ik een echo en toen bleek mij ei al 20mm te zijn! Later die dag had ik een positieve ovulatietest in handen. De volgende ochtend ook nog. Maar het ziekenhuis ging toch uit van de test van woensdag 8 augustus. En dus werd er ingepland om een cryo te ontdooien op zondag, met hopelijk maandag de 13e een terugplaatsing. En poe wat was ik weer nerveus. Van de 5 cryo’s waren er nog 3 over. Ik heb nog altijd het trauma van onze 6 cryo’s uit ICSI1 die het allemaal niet overleefd hebben. Dus nu al 2 terugplaatsingen uit 5 cryo’s was een wonder, een groot geschenk.

Maandag werd ik om 9.23 al gebeld….met goed nieuws! Ze hadden 2 cryo’s ontdooid, eentje had het proces goed doorstaan. Oh my…weer een terugplaatsing?! Wauw. Wat een enorme bonus. Again. Eenmaal aangekomen bij MCK, werd de terugplaatsing gedaan door onze favo arts en bleek ons cryootje al zover te zijn gedeeld dat de cellen niet meer te tellen zijn en het al bijna 1 geheel vormde. Say what?! Met een heel grote glimlach wachtte ik totdat mijn lieve emmie in mij werd geplaatst. Opgelucht, ontspannen, blij en enorm dankbaar verlieten we het ziekenhuis. Een goed embryo is geen garantie op succes, maar het is wel erg fijn voor je vertrouwen. En dat helpt vast mee.

En toen…
Ik dacht nog….dit gaat allemaal te voorspoedig. Er is elke keer wel iets geweest. Dit keer gaat het zo soepel, dat lijkt niet op een normaal mmm traject. Maar gelukkig, ik ben weer met beide benen op de grond gezet 😉 Toen ik 1,5u na de terugplaatsing naar de wc ging, zag ik namelijk een strengetje slijm met een vlekje lichtbruin. Dat heb ik vaker gehad na een terugplaatsing, maar dan pas een paar dagen voordat ik weer ongesteld werd. Ahhhhh, wat is dat nou weer. Zit mijn emmie daarbij? Vanmiddag wederom. En dus voel ik angstige spanning i.p.v. positieve verwachtingen. Mijn lieve emmie zal er toch niet per ongeluk in hebben gezeten? Mijn top-emmie moet wel kans krijgen om te nestelen! Waarschijnlijk is er wat geraakt bij de terugplaatsing, ik heb een gekantelde baarmoeder en het terugplaatsen duurde even. Zonder pijn overigens. Nooit pijn gehad bij een terugplaatsing, gelukkig. Voor de zekerheid het ziekenhuis gemaild, hopelijk ontvang ik morgen geruststellend antwoord.

Optellen
Dus ja, de wachtweken zijn definitief begonnen. Tegen een lotgenootje zei ik: ik hoop dat ik mag optellen ipv 2 weken aftellen, maar liefst…uhhhh wat is 38×7 dagen…lang. Zo lang dus tot ik mijn lieve emmie in mijn armen mag sluiten. Wat zou dat een wonder zijn. Ons 2e wonder. Voor nu blijft het duimen draaien en hoop houden. En komend weekend die stedentrip naar Boedapest, zonder alcohol 🙂 En dus ook zonder de Geller spa/baden. Maar dat geeft niks, want dan heb ik tenminste een excuus om terug te gaan. Boedapest schijnt erg leuk en mooi te zijn. En voor alle lieve thuisblijvers…zodra ik het land verlaat, breekt de zomer in NL door. Dus van 1-22 september – als ik heerlijk op vakantie ben in Frankrijk – krijgen jullie wederom lekker weer. Mind my words. Het is jullie gegund. En hopelijk gunt het universum ons nog een 2e wonder…

 

Advertenties

Over ivfdagboek

30 jarige vrouw, in 2009 getrouwd met A en sinds eind 2007 een kinderwens. Mei 2010 start IVF/ICSI. Poging 2 (okt 2010) gelukt, sinds 16 juli 2011 trotse mama van T. Vanaf april 2012 starten we voor een 2e kindje.
Dit bericht werd geplaatst in Voorgeschiedenis en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s