Hoe dierbaar dierbaren kunnen zijn

Van het weekend was ik weg met mijn zus en half-broertje. Mijn zus had voor ons allemaal een tijdschrift gekocht. Ik kreeg de Libelle balance en zij had de Flair. Op de 2e dag vertelde ze dat ze me liever de Flair had gegeven, maar daar stonden artikelen in over lotgenoten. En ze vond dat niet zo gepast om aan me te geven. Echt superlief.

Ik vertelde haar dat het me juist sterkt en dat het nu makkelijker is om te lezen, omdat T er is. Ook vertelde ik dat ik met @annetel in gesprek ben op Twitter. Dat vond ze heel bijzonder, hoe klein de wereld dan ineens is. Zij vond het ook heel herkenbaar om te lezen. Ze zei dat veel van de gevoelens die Anne opnoemde, ze mij ook had horen zeggen. En ze had tranen in haar ogen gekregen toen Anne schreef dat haar zus zwanger was. Zij was namelijk ook zwanger en ontdekte dat toen onze ICSI poging 1 net mislukt was. Ze heeft er veel om gehuild, ze vond het zo oneerlijk. Ze heeft bewust even gewacht om het mij te vertellen. Omdat het teveel zou zijn. Een te grote klap in mijn gezicht. En dat zou het ook zijn geweest. Het kwam nog steeds vreselijk hard aan, trust me. Maar het feit dat ze hier over na heeft gedacht, is ongelooflijk lief.

Toen we dit gesprek hadden, kreeg ze weer tranen in haar ogen. Het was mooi om haar verdriet te zien. Dat klinkt misschien gek, maar het doet goed als je ziet dat er dierbaren zijn die echt met je meeleven, ondanks dat je het soms niet allemaal meekrijgt. Wat hoe vaak heeft ze tegen mij gezegd ‘het komt wel goed, je moet er in blijven geloven’. Uiteindelijk heeft ze (gelukkig) gelijk gekregen, maar ik weet dat er genoeg lotgenoten zijn die er in blijven geloven en er alles aan doen om het te laten slagen, maar keer op keer de vreselijke teleurstelling moeten verwerken. En dat soort opmerkingen vond ik toen heel lastig. Ook om haar uit te leggen waarom ik zo’n goedbedoelde opmerking lastig vond.

Ik vertelde haar dat ik zo blij was dat ze destijds vertelde dat ze ook gingen proberen een kindje te maken. Feitelijk maakt het natuurlijk niks uit of ik het wel of nog niet wist. Maar ik denk dat het verdriet (vooral het mijne) groter was geweest als ze ineens had gezegd ‘ik ben zwanger’, zonder dat ik wist dat ze bezig waren. Toen ze dus moest vertellen dat ze zwanger was, had ze zo’n brok in haar keel. Omdat ze aan de andere kant van het land woonde en er eerder geen mogelijkheid was om elkaar in het echt te zien, heeft ze het me telefonisch verteld. Dat vond ze ook vreselijk. We hebben beiden vreselijk gehuild en waren tegelijk ook blij, dat in ieder geval zij geen problemen had met zwanger raken. Gelukkig is gebleken dat ik haar een half jaar later volgde. We hebben samen zwanger aan het kerstdiner gezeten. Of beter gezegd, moe en uitgeteld gehangen op de bank 😉 

Het voelde goed om dit nogmaals te bespreken. Mijn zus is extreem belangrijk voor me. Ze is mijn liefste, mijn beste vriendin, mijn grote zus. Dat zij bij het lezen van het verhaal van Anne Tel emotioneel werd (wordt) is mij heel dierbaar. Zusje…ik hou van jou! Ik hoop dat we nog heel lang samen kunnen genieten van onze lieve ventjes (groot en klein). En wie weet wat de toekomst ons nog brengt. Ik weet in ieder geval dat jij altijd meeleeft en dat ik op je kan steunen. ❤

Advertenties

Over ivfdagboek

30 jarige vrouw, in 2009 getrouwd met A en sinds eind 2007 een kinderwens. Mei 2010 start IVF/ICSI. Poging 2 (okt 2010) gelukt, sinds 16 juli 2011 trotse mama van T. Vanaf april 2012 starten we voor een 2e kindje.
Dit bericht werd geplaatst in Voorgeschiedenis en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s