Een knipperlichtje!

Vanmorgen was het eindelijk zo ver…onze 1e echo. 45 minuten te vroeg kwamen we in Leiderdorp aan, de files vielen mee 😉 Onze dokter maakte vrijwel direct tijd voor ons, hoe fijn! Ik was behoorlijk nerveus. En toen ze eenmaal begon zag ik al snel ons humpie zitten, maar ik zag geen knipperlichtje. De arts was lekker aan het kijken en draaien, dus de zenuwen gierden door mijn lijf. Vervolgens drukte ze op een knopje…et voila: het knipperlichtje! Pffffff, wat een last viel er van onze schouders af. Ik kan me van m’n 1e zwangerschap herinneren dat we het veel eerder zagen, maar goed…dat is ook alweer 2 jaar geleden. En de arts zei dat het in dit stadium altijd een beetje zoeken is.

En toen ging ze nog even door en zei ze: ja even kijken of het er wel 1 is. Misschien moet ik erbij vertellen dat manlief een paar dromen heeft gehad dat we een tweeling zouden krijgen. Uiteraard zouden we daar heel blij mee zijn, maar dat zou wel onverwachts komen aangezien ik maar 1 emmie teruggeplaatst heb gekregen. En een tweeling is wel even andere koek dan eentje. Maar het bleek er eentje. Dus toen zei ik: nou ja, het is toch eigenlijk het tweelingbroertje/zusje van onze T 🙂 Hoe bizar bijzonder is dat?!

Ik vind het nog steeds zo onwerkelijk en eng. Het ging dit keer zo makkelijk, dat kan toch bijna niet? Het blijft natuurlijk nog even spannend, maar de eerste goede stap in de verlengde wachtweken is gezet. Nu op naar de verloskundige en rond de 12e week nog een belafspraak met onze arts. We gaan er van uit dat we nooit meer die kant op gaan, wat een heerlijk gevoel! Ik zou eigenlijk 8 weken en 2 dagen moeten zijn, de echo liet 8 weken 0 dagen zien. Was bij T ook zo en arts vond het keurig op schema. D-day is 6 mei.

Ondertussen zijn we er nog niet helemaal uit wanneer we het goede prille nieuws aan onze ouders gaan vertellen. Zij weten dit keer van niks, behalve mijn zus dan. Ik bedoel…ik moet het toch met minstens 1 dierbare kunnen delen 😉 Maar m’n buik groeit al erg hard, krijg mn spullen bijna niet meer aan. Het zijn vooral mijn darmen die opspelen, dus ik sta elke ochtend voor mijn kast te dubben wat ik aan kan 😉 

Ik ben enorm blij en opgelucht, hoewel ik ook nog onzeker ben. Ik hoop dat mijn positieve bericht hoop geeft aan mijn lieve lotgenoten die nog wachten op hun wonder. Maar ik kan me ook voorstellen dat zo’n bericht pijn doet. Ik wou dat ik dat gevoel weg kon nemen en ik iedereen dit geluk kon geven. Was het maar zo simpel…

Advertenties

Over ivfdagboek

30 jarige vrouw, in 2009 getrouwd met A en sinds eind 2007 een kinderwens. Mei 2010 start IVF/ICSI. Poging 2 (okt 2010) gelukt, sinds 16 juli 2011 trotse mama van T. Vanaf april 2012 starten we voor een 2e kindje.
Dit bericht werd geplaatst in Voorgeschiedenis. Bookmark de permalink .

2 reacties op Een knipperlichtje!

  1. mc Hartman zegt:

    Hoi,
    Gefeliciteerd zeg!! Hoop dat alles goed blijft gaan.Ben blij dat er ook eens positieve berichten zijn, want ik vertrouw dat ivf niet meer zo!
    Had jij ivf of icsi?
    Moest jij nou ook zoveel hormonen en andere medicijnen gebruiken? Ligt misschien ook aan de leeftijd ( ben al 37 ) en misschien ligt het er ook aan of het aan de man of vrouw ligt, dat je niet op de natuurlijke manier zwanger wordt, bij mij is alles, voor zo ver ik weet, goed, mijn man heeft bijna geen zaadjes ( hij was gesteriliseerd,is nu hersteld )

    Ik heb nu nog 1 cryo, die hopelijk lukt en dan nog 1 icsi poging ( die vergoed wordt).
    Dus ik kan nu alleen maar hopen op een wonder, die hopelijk uit de cryo komt, want ik zie erg op tegen een nieuwe icsi behandeling, mijn eerste viel mee, zelfs de punctie, maar ze konden toen maar bij 1 eileider komen. De 2e poging was de punctie een hel, konden weer maar bij 1 eileider komen, maar dit keer zetten de arts door en kwam uit eindelijk wel bij de andere, maar wat deed dat zeer zeg, ik wou die arts wel aanvliegen.

    Kan me voorstellen dat je het moeilijk vindt, om het te vertellen aan je ouders, je houdt toch het gevoel dat het nog mis kan gaan. Mijn familie wist beide keren wat er gaande was, maar achter af is het dan nog moeilijker als het niks wordt.
    Ook de kinderen ( zijn al volwassen ) van mijn man wisten het beide keren, maar die waren blij als het niks was en dat doet echt heel zeer. Had liever gehad dat ze niks wisten.

    ik wens je heel veel succes met je zwangerschap, zal voor je duimen dat het goed blijft gaan en ik ga verder met hopen.

    • ivfdagboek zegt:

      Hi, dank je wel! Ik vond het ook altijd fijn om positieve berichten te lezen, want het is zo’n onzeker traject en je bent zo afhankelijk van anderen. Deze cryo kwam uit een ICSI poging (2010). Bij mij is ook alles goed, hoewel ik wel een atypische vorm van PCO heb. Dus eitjes in overvloed 😉 Maar dat resulteerde 2 jaar geleden dan ook in een heftige OHSS met bijna 2 weken ziekenhuisopname. Manlief heeft sterk verminderd zaad, veel afwijkingen en veel verkleefd. Oorzaak hiervan is onbekend. Daarom waren wij direct aangewezen op ICSI. De ICSI poging(en) moest ik decapeptyl spuiten en puregon. Maar omdat ik zo makkelijk te stimuleren ben, hoefde ik maar een laag aantal. Ik geloof 75-100 eenheden. En dan als de punctie ingepland is de pregnyl (au). En vanaf punctie (of terugplaatsing, ben het even kwijt) de utrogestan. Maar tot de testdag, daarna niet meer. Vieze bollen.

      Maar goed, deze cryo poging dus zonder medicatie in eigen cyclus en dat was erg fijn. Enorm fijn! Kansen schijnen 10% te zijn, dus vind het zo’n enorm wonder. Verse poging was kans voor ons volgens mij iets van 40% bij MCK, omdat mijn leeftijd destijds nog 29 was (nu 31). En gezien er niet echt iets mis met mij is, bood mijn leeftijd mooie perspectieven. Maar nog steeds geen garantie hoor!

      Wat een heftig verhaal joh van je puncties/eileiders. Ik kan me heel goed voorstellen dat je enorm opziet tegen nog een punctie. Mijn 2e punctie was een stuk minder prettig dan de 1e, schijnt ook aan littekens (van vorige prikken) te liggen. Maar wie weet blijft ook jouw cryootje plakken. Het kan echt hoor. In mijn timeline van Twitter heb ik nu een stuk of 3 meiden die van hun cryo zwanger zijn.

      Ik wens je enorm veel succes, hoop en kracht toe!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s