Vanavond roodvlees en glas wijn als troost

Wat waren de afgelopen dagen stiekem weer spannend. Ergens had ik goede hoop, het zou toch zo maar raak kunnen zijn. Dit keer geen hormonen, dus volledig in eigen cyclus. Soort van natuurlijke conceptie voor mijn gevoel. Ook wel eens leuk 😉 Dus alles wat ik voelde, kwam echt door mijn lichaam en geen hormoon om de schuld van te geven. En daar ontstond dan toch de valse hoop.

Want al 2 of 3 dagen na de tp van ons cryootje zette mijn buik een beetje op. Ik leek echt wel een paar weken zwanger. Had ook af en aan krampjes in mijn darmen, was enorm moe en lusteloos. Omdat mijn buik zo opgeblazen was, toch maar even op de weegschaal gestaan. Lees: elke dag 😉 Maar geen gewichtstoename. En als ik ongesteld word, ben ik altijd een paar dagen ervoor al 1-2kg zwaarder. Dat gaf me ergens hoop, want ook die andere symptomen heb ik normaal gesproken niet. Aan de andere kant kreeg ik angst, want het leek verdacht veel op ongesteldheid.

Gisteren bij het afvegen zag ik een beetje lichtroze/lichtbruin. Mijn hoop was vervlogen. Maar toen het niet doorzette en ik vanmorgen nog niet ongesteld was, begon ik te twijfelen…zou het dan misschien een late innesteling zijn geweest? Het antwoord is inmiddels (14u) duidelijk. Emmie Sticky 2 heeft geen lekker plekje kunnen vinden.

Ben ik extreem verdrietig? Nee (gelukkig niet). Ben ik een beetje verdrietig? Ja. En teleurgesteld. Mijn stemming past wel bij het weer vandaag, grijs. Het zou zo mooi zijn geweest. Dit vruchtje zou het verjaardagscadeau zijn geweest voor A’s 40e verjaardag, net zoals T dat was voor zijn moeders 65e. We hebben nog 4 cryo’s in de vriezer, dus hopelijk binnenkort nog een bonus kans. Want ik moet er niet aan denken om een verse poging te doen. Ben echt zo bang voor heftige overstimulatie. Laat staan het dagelijkse geprik, vele echo’s. Pfff. Deze poging was zo ‘heerlijk’, ik was er ook echt veel minder mee bezig. Zat vol positieve energie, but it wasn’t meant to be. Helaas.

Dus vanavond als troost rood vlees en een glas wijn. En natuurlijk een heerlijke dikke knuffel van/aan T. Want ondanks deze teleurstelling mag ik in mijn handjes knijpen met mijn lieve kleine T. En natuurlijk ook met mijn lieve A, super hubby.

Geplaatst in Cryo | 4 reacties

Opluchting

Goh wat was ik nerveus vanmorgen. Ik probeerde nog zo kalm te zijn en nergens op te hopen, maar heb net te horen gekregen dat 1 van onze 5 cryo’s goed is ontdooid. Sterker nog…er zitten er nog 4 in de vriezer. Ik kan het bijna niet geloven. En nu deze positive vibe vasthouden en ervoor zorgen dat ons cryootje vanaf kwart voor 2 vandaag de komende 38 weken lekker bij mij blijft en voorspoedig groeit. Ik ben ongelooflijk blij.

Ik weet dat de kans op een zwangerschap met een cryo echt niet groot is, maar nu heb ik tenminste een bonuskans. Als je het geluk hebt dat er cryo’s overblijven na een verse poging, maar ze overleven vervolgens het invries/ontdooiproces niet, dan voelt dat een beetje alsof je bent blij gemaakt met een dooie mus. Dus dat er nu eentje het proces wel heeft overleefd, geeft me hoop. En dankbaarheid, voor deze extra poging die wij mogen onder gaan.

Sinds ik actief ben op Twitter ben ik met steeds meer lotgenoten in contact. Ze hebben ieder hun eigen verhaal en iedereen legt een andere route af. Maar de herkenbaarheid van het verdriet, geen controle, teleurstellingen, angst om kinderloos te blijven. Die is universeel. En het maakt mij echt blij dat er langzaamaan steeds meer zwangerschappen ontstaan. Hoewel dat voor de rest ook heel moeilijk is. Ik weet nog wat voor jaloezie ik voelde als iemand zwanger was geworden, wel door de 1e poging. Of door een cryo. Vreselijk vond ik dat. Want ook die persoon was door een hel gegaan. Maar je komt op een punt dat je het jezelf gewoon veel meer gunt. Er is 1 doel en zo oneerlijk dat je er geen invloed op hebt of je dat doel kunt bereiken. Ik wens alle lieve meiden uit mijn TL heel veel geluk toe. Maar ook kracht, want het is soms zo moeilijk om door te gaan.

Geplaatst in Voorgeschiedenis | 4 reacties

spanning

Vandaag zijn onze cryo’s ontdooid. Spannend, zeker gezien de vorige keer we 6 mooie cryo’s hadden die de ontdooiing allemaal niet overleefd hebben. Nu hebben we er 5. En als ik me goed herinner 12cellig, net als onze kleine T 9 maanden geleden was. Morgenochtend tussen 9 en 11 worden we gebeld of er 1 terug geplaatst kan worden. Ergens heb ik er een hard hoofd in, ik geloof er niet in. Aan de andere kant ga ik er echt van uit dat ik morgen een terugplaatsing mag ondergaan. Tja, nog even geduld dus. En nagelbijten.

Ik voel behoorlijke spanning. Ik wil niet weer zo’n teleurstelling, maar ja..dat hoort bij dit traject. Ik merk dat ik gespannen ben. Ik ben kribbig en heb een vrij kort lontje. Ik ga er maar van uit dat het morgen na 11u voorbij is. Met die kribbigheid dan he? Niet met de poging 😉

Sinds gisteravond ligt onze internetverbinding vrijwel continue plat. Bijna geen enkele site is bereikbaar of het duurt minstens 3 minuten voordat hij geladen is. Deze site openen en op de juiste pagina belanden, heeft me minstens 15min gekost. Grrrr. Normaal gesproken zou ik dan mijn smartphone erbij pakken, maar ik heb Vodafone. En volgens mij hebben die nog steeds problemen. Hoewel het voor de brand ook al dramatisch was met de 3g verbinding. En nee, ik woon niet in een gehucht, maar in de Randstad nb.

Nu denk je…lekker belangrijk die internetverbinding. Nou…eigenlijk wel. Ik heb namelijk geregeld dat ik morgen vanuit huis werk. Maar als die internetverbinding niet werkt, schiet het niet op. Ik kan natuurlijk naar werk gaan, maar wat zeg ik als ik gebeld wordt en ik wel naar het MCK mag afreizen? De monteur van Nuon ofzo staat op de stoep? Nee dat werkt niet, want met reistijd en al ben ik ruim 2u weg, zeg maar gerust 2,5u. Terwijl ik op 20-30min fietsen van werk woon. Niet heel geloofwaardig. Ik heb het bewust nog niet op werk verteld, omdat ik dit nog even voor mezelf wil houden. Bovendien zit ik inmiddels met een man of 15 op de afdeling, veel nieuwe collega’s erbij. Ik heb nog geen behoefte om dit te delen. Niemand weet eigenlijk dat we alweer begonnen zijn. Ook niet onze familie of vrienden. En dat hou ik graag voor deze poging zo. Als het mislukt, vertellen we het dan wel. Of we vertellen het als het ter sprake komt. Of misschien aan de vooravond van een verse ICSI poging. Who knows.

Kortom, ik voel spanning op allerlei vlakken. En spanning is niet goed. Dus ik heb het nu van mij afgeschreven. Straks als ik naar bed ga, pak ik mijn zorgenpoppetjes er weer bij. Dat zijn van die gelukspoppetjes uit Zuid-Amerika, maar deze zijn bedoeld om je zorgen mee te delen. Voor elke zorg 1 poppetje. En dat poppetje leg je onder je kussen. Dit heb ik gedaan bij ICSI2, waar uiteindelijk T uit ontstaan is. Het hielp me om mijn gedachten te ordenen. Net als het half uur dat ik mijzelf dagelijks gaf om er actief mee bezig te zijn. Dus twitter, schrijven, googlen etc. Hoewel ik dat googlen gauw heb afgezworen. Niet goed en word ik alleen maar ongerust van.

Slaap lekker allemaal. Morgen positief nieuws! Ja, want geluk moet je soms afdwingen. Hoop ik 😉

Geplaatst in Voorgeschiedenis | Een reactie plaatsen

Dus zo voelde onzekerheid en geen controle

De afgelopen dagen ben ik druk geweest. Ik loop achter op werk, paar vrije dagen / workshops er tussen door en kom aan weinig meer toe. Tussendoor nog even de cryo poging. Tenminste…dat dacht ik. Op cd12 een routine echo en dan de terugplaatsing plannen. Ja, zo simpel zou het gaan. Alleen de vraag of ze goed ontdooien zou spannend worden. En als ze goed ontdooien de vreselijk zware wachtweken in. Maar first things first, de ontdooiing.

Inmiddels ben ik weer met mijn neus op de feiten gedrukt. In de MMM gaat niks zoals je verwacht, je hebt geen controle en elke keer krijg je te maken met andere verrassingen. Was ik dit vergeten? Ja misschien wel. Of misschien ben ik te makkelijk deze cryo poging in gegaan. Het leek me alleen maar gezond om er zo relaxt mogelijk in te gaan. Was helemaal trots op mezelf dat ik er zo relaxt onder was. Nog niet eerder voorgekomen. Wat een zalig gevoel. Maar die ‘relaxtheid’ is sinds maandag redelijk ver te zoeken.

Maandag was namelijk echo dag. Bij MCK deed ik nog even mijn digitale ovulatietest van Clearblue (die krengig dure dingen met meer dan 99% betrouwbaarheid). Ik werd aangenaam verrast door een smiley, jeeee een positieve test. Maar toch beetje vreemd, want leek me wat vroeg, had ook nog geen last van het vruchtbare slijm. Maar ja, het zal wel kloppen met die 99% betrouwbaarheid. De echo toonde mijn buikgevoel aan: het klopt niet. Grootste eitje was 13mm, veel te klein om al te kunnen springen. Dus werd er bloed afgenomen om mijn lh piek te testen.

Dinsdag kreeg ik de uitslag…geen lh piek waargenomen (iets van 4,5…veel te laag voor LH piek). Ik moest de volgende dag nog maar terugkomen voor weer een echo. Ondertussen bleef ik testen, elke dag negatief. Woensdag in de ochtend liet de echo een follikel van ruim 16mm zien. Als ik op donderdag een positieve ovulatietest in mijn handen zou hebben, dan verwachtten zij mijn ovulatie op vrijdag, kan 3 dagen daarna (maandag) de cryo’s ontdooien en op dinsdag terugplaatsing. Maar als mijn test negatief was, dan moest ik donderdagavond pregnyl spuiten.

Dus op naar de apotheek van het Rijnland Ziekenhuis et voila…ze hadden pregnyl 🙂 Even vervoeren naar werk, daar in de koelkast verstoppen en dan naar huis. Ineens besefte ik dat mijn man donderdag en vrijdag in het zuid-oosten van het land zou zijn voor werk, dus met overnachting. Wie gaat dan de pregnyl klaarmaken en belangrijker nog…in mijn lijf prikken? Grote stress, zeer grote stress. Mijn prikangst is niet weg en pregnyl vind ik al helemaal eng. Gewoon omdat het bij mij pijn doet. Ik durf de naald tegen mijn buik aan te zetten, maar dan houdt het op. Dus hard duimen voor een positieve test op donderdag.

Gisteren was donderdag. Om half 9 (uur eerder dan normaal) deed ik de test. Een smiley! Yesssss! Maar voor de zekerheid stopte ik een extra test in mijn tas en ging ik op weg naar mijn workshop. Tijdens een plaspauze er tussen uit gesneakt met tas (staat natuurlijk een beetje raar dat ik een tas meeneem, maar goed…ik kan natuurlijk last hebben van maandelijkse ongemakken). En toen was de test negatief. Dat was 3u na de positieve test. Zucht…wat moet ik nou vertrouwen? Was mijn urine om half 9 nog te geconcentreerd en leverde dat een positieve test op? Of had ik teveel gedronken voor de half 12 test (4 glazen)?

Na de lunch belde ik het MCK, maar ze waren in gesprek. Ze zijn iedere dag tot half 5 bereikbaar, maar mijn workshop duurde tot half 6. Ik kon er gewoon niet nogmaals uit lopen. En dus ga ik er van uit dat mijn positieve test toch echt positief was. En dus geen pregnyl gespoten. En dus twijfel of ik de juiste beslissing heb genomen. En dus twijfel dat als er een cryootje wordt teruggeplaatst of het op de juiste dag gebeurt. En dus bij een negatieve test 2 weken later het mezelf kwalijk nemen. Maar als ik besloten had wel de pregnyl te zetten, misschien was mijn eisprong dan ook niet goed getimed. Had ik mijn eisprong misschien wel vervroegd omdat de natuurlijke eisprong al in gang gezet was. Ook dan had ik me afgevraagd of ik het wel goed gedaan had.

Kortom, ik ben weer de regie kwijt, de controle en ook het relaxte gevoel. Ik ben terug in de molen, waarbij ik niks bepaal, maar waarbij het me overkomt. Een van de dingen waar ik zoveel moeite mee heb, geen controle. En dus nu prent ik mezelf in dat ik gewoon moet afwachten. Eerst tot dinsdagochtend, wanneer we horen of een van onze 5 cryootjes goed ontdooid is. En dan kan ik me over de volgende stap drukmaken. Laten we hopen dat het de wachtweken zijn en niet een verse ICSI poging met kans op overstimulatie en al het gedoe er om heen.

No control, no control. Let it go, let it go.

Geplaatst in Cryo | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Waarom ik anoniem schrijf

Gisteren schreef ik dat ik aan de vooravond stond van een nieuwe poging. Dat bleek letterlijk te zijn, want vanmiddag ongesteld geworden 😉 Keurige cyclus van 29 dagen weer. Alleen beetje gek dat ik op maandag 12 maart een echo had die liet zien dat mijn ovulatie net geweest was of dat ik er dicht tegen aan zat. Ik dacht dat je altijd 14 dagen na ovulatie ongesteld werd, blijkbaar werkt het toch iets anders. Ach ja, maakt niks uit. Hoewel…voelde ik toch nog een itsy pitsy tiny sprankje hoop dat ik misschien toch zwanger was. Lekker suf, die kans is ongeveer nul bij ons.

Anyway, dat is niet de reden dat ik vanavond alweer schrijf. Ik schrijf vanavond omdat ik veel positieve en lieve reacties heb ontvangen en dat mijn blog van gisteren misschien wel gepubliceerd gaat worden. En dan denk ik…waarom schrijf ik toch anoniem? Ik vind toch ook dat IVF (ik gebruik het maar even als verzamelterm) geen taboe moet zijn? Nee, dat vind ik ook echt niet. Het is niet iets om je voor te schamen. En tegelijkertijd schreeuw ik het niet van de daken dat T via ICSI is verwekt. Intussen weten wel wat mensen het (afgezien van onze familie en beste vrienden), deels doordat ik het heb verteld en deels doordat men er waarschijnlijk over gepraat heeft. Het maakt niet uit, ik schaam me er niet voor.

Maar ik wil ook niet vrijgeven wie ik ben. Hoewel mijn verhaal redelijk herkenbaar is…dus echt veel moeite zal het niet kosten. Maar niemand zal weten dat ik ivfdagboek ben als ze op mijn echte naam googelen. Bijvoorbeeld als ik bedenk over te stappen op een nieuwe baan of als (toekomstige) zakenpartners mij op internet zoeken. En dat houdt mij tegen om  er publiekelijk voor uit te komen dat ik ik ben. Ik wil geen stempel op mijn voorhoofd, ik wil dat mensen mij leren kennen zoals ik ben. IVF is onderdeel van mij en zal het altijd blijven, maar het is privé.

En het komt misschien ook omdat we ICSI doen. Veel mensen weten niet wat dat is. Ik grap dan altijd Ik Zie Ik Zie wat jij niet ziet 😉 En leg vervolgens uit dat het een stap verder gaat dan IVF. Meestal komt dan de vraag: Waarom dan? En dan leg ik uit dat het komt omdat het zaad van mijn man heel slecht is: te weinig, te dik/stroperig en te traag. Niet dat hij er wat aan kan doen en hij hoeft zich er ook echt niet voor te schamen. Maar pijnlijk is het voor hem wel. Want mannen horen stoer te zijn, met een grote blablabla. Dus als het zaakje niet naar behoren werkt, is dat best pijnlijk. En ik vind het ook eigenlijk privé-zaak. Het maakt niet uit bij wie het probleem ligt en wat het probleem is. Wij samen hebben het probleem en samen proberen we het op te lossen.

Nou moet ik eerlijk bekennen dat het ook wel fijn zou zijn als er een medicijn voor mannen zou bestaan om het zaad te verbeteren, zodat de vrouw niet het hele traject door moet gaan, terwijl dat voor haar lichaam eigenlijk niet nodig is. Maar dat is nou eenmaal niet zo, dus doen we het samen. Mijn man heeft het er erg moeilijk mee gehad. Hij zag hoeveel moeite ik had met de ongewenste kinderloosheid, hoe ik op zag tegen de prikken en de punctie. Hij stond aan de zijlijn machteloos toe te kijken, terwijl hij de oorzaak was. Zo voelde (voelt) dat voor hem. Terwijl ik dat niet zo zie.

Tenslotte is dit blog en contact zoeken met lotgenoten voor mij een uitlaatklep. Hoeveel lieve vrienden en familie ik ook om me heen heb…zij weten niet hoe ik me daadwerkelijk voel. Dat kan ook niet. En ergens ‘gelukkig maar’, ik wens dit traject niemand toe. Dus als ik  mijn frustraties uit of mijn verdriet, dan wil ik dat ongegeneerd kunnen doen. Geen rem. Gewoon even kunnen schreeuwen dat ik het niet eerlijk vind dat vriendin X ook al zwanger is en net als de rest binnen 1-3 maanden. Dat is jaloezie en dat wil je liever niet uiten. Maar je moet het kwijt, dus is dit een ideale oplossing.

Mijn blog is mijn uitlaatklep. Vandaar dat ik er een tijd niet op heb geschreven. Ik had er voor kunnen kiezen om op te schrijven wat een fantastisch gevoel het is om moeder te zijn en wat ik allemaal meemaak. Maar dat hou ik bij in een boekje voor T. Bovendien wil ik met mijn blog een steun voor anderen zijn. En dat doe ik niet door elke dag te melden hoe geweldig T is. Daarom hou ik het bij mijn ervaring in de MMM. Want dat zit me dwars. Dat moet ik van me afschrijven. Net zoals ik graag mee lees met een blog van een lotgenoot.

En blij ben ik met de aandacht die er soms in de media is. Want een zwangerschap en een geboorte is oprecht een wonder. Iedere keer weer. En niet iedereen realiseert zich dat, genoeg mensen ‘nemen’ een kind of vier, op een bepaald moment. En dat lukt ze dan nog ook. Dus hoezo…moeilijk zwanger raken? Eitje, ben uber-vruchtbaar. ‘Mijn vrouw en ik hebben een vruchtbaarheidsprobleem, vier kinderen, waarvan de jongste net geboren en nummer 3 nog geen jaar oud.’ Goh wat naar zeg ik dan. Er zijn ook mensen die daar een moord voor zouden willen doen. En dan denk ik – maar zeg ik niet hardop – als je al 3x zo gemakkelijk zwanger bent geraakt…dan kun je er toch rekening mee houden en wel plannen? Zouden wij ook wel willen, een kindje plannen…

Geplaatst in De omgeving | Tags: | 2 reacties

Aan de vooravond van een nieuwe start

Onze kleine T is pas 8 maanden oud en toch zijn we al weer bij MCK geweest. Op 12 maart 2012 om precies te zijn. We zouden het zo ontzettend leuk vinden als T een broertje of zusje mag krijgen. Omdat we niet verwachten dat het snel lukt (als we überhaupt nogmaals het grote geluk mee mogen maken). Vandaar dat we alweer starten. Met een cryo-poging weliswaar.

Ik vind het spannend. En nee, het voelt niet hetzelfde als in 2010. Want de grote wens om moeder te worden is vervuld. Het enorme gemis wat je voelt als je al zolang probeert een kindje te krijgen en iedereen om je heen in no-time wel zwanger raakt. Die frustratie, boosheid en verdriet…dat is er niet meer. En dat is fijn, want wat was dat een vreselijke rotperiode. Je wil niet jaloers zijn, je wil het een ander gunnen. Maar op een gegeven moment lukt dat niet meer. Ik raakte verbitterd en haatte mezelf er soms om, zo was ik niet. Zo ben ik niet.

De wens voor een 2e kleintje is ook groot. Heel groot. Tegelijkertijd tel ik mijn ‘zegeningen’ en weet ik als geen ander dat er genoeg (teveel) lieve mensen rondlopen met een onvervulde kinderwens. Dus mijn wens voor een 2e mag ik van mezelf niet zo belangrijk vinden als de wens voor een 1e. Maar frustraties zullen er ongetwijfeld komen, als iedereen om mij heen wel zwanger raakt van een 2e. Dat hou je. Alleen heb ik dit keer een heel lief klein mannetje erbij dat mij (ons) kan troosten.

En ik hoop dat ik daar aan denk…ik heb een lief klein ventje die ons intens gelukkig maakt. Ik wil genieten van alle mooie stappen in zijn leven. Ik wil niet dat het overschaduwd wordt door tegenslagen in deze nieuwe ronde. En daar ligt een stukje angst. Maar mijn angst is ook dat onze 5 cryo’s niet ontdooien, net als de vorige keer (https://ivfdagboek.wordpress.com/2010/10/05/cryos-uit-1e-icsi-poging/).

Ik probeer dus ook niet te rekenen op een kans (de bonus kans zoals wij dat thuis noemen). Maar het zou zo fijn zijn als er wel een terugplaatsing komt uit deze 5 cryo’s. Ik ben namelijk bang voor een verse ICSI poging, bang voor een nieuwe overstimulatie met ziekenhuisopname en de hele mikmak. Vorige keer had ik keurig 11 eicellen, maar na de tp ging het mis. Nou ja…ik was zwanger en 8 maanden later bevallen, maar 16kg vocht aankomen in een paar dagen, bloed enorm ingedikt, benauwd, 11 dagen ziekenhuis en daarna nog 4 weken thuis revalideren…dat noem ik ‘het ging mis’. Het was een erg gevaarlijke situatie, vooral ook omdat ze er niks tegen konden doen. Er bestaat geen remedie voor OHSS. Althans…in mijn regionale ziekenhuis niet.

Er is geen garantie dat het nogmaals gebeurt, die extreme OHSS. Maar er is net zomin garantie dat het niet gebeurt. En de kans is nu hoger, omdat ik het al eens heb meegemaakt. Ook heb ik een bepaalde vorm van PCO, en dat zorgt ook voor een relatief hogere kans. Overigens begreep ik onlangs van mijn arts dat ik geen klassiek PCO beeld heb, want heb geen kralenketting (maar 2 eierstokken volledig gevuld met eitjes), heb geen overgewicht (bmi 20,5), geen extreme beharing en gewoon 12 cycli per jaar met een cyclus die schommelt tussen de 26 en 30 dagen.

Maar laat ik niet vooruit lopen op de zaken. We starten eerst met de cryopoging en mochten al onze cryo’s het niet overleefd hebben, dan gaan we weer even terug naar het begin. En dat is zaad testen, mijn bloed en eierstokken analyseren etc. En dan zullen we een gesprek hebben hoe we de verse ICSI poging gaan aanpakken. Waarschijnlijk met 50IE puregon.

En nu is het wachten op mijn ongesteldheid. Ik denk dat het vannacht komt, het rommelt sinds een uurtje behoorlijk in mijn buik. En dan zou ik net als de vorige 4 cycli, keurig een cyclus van 29 dagen hebben. To be continued…

Geplaatst in Cryo | Een reactie plaatsen

Bevallen van kerngezonde ICSI zoon op 16 juli 2011

Het is alweer vier weken geleden dat ik bevallen ben van onze kerngezonde ICSI zoon T. Ik schreef nog dat ik de laatste loodjes zwaar vond en snel erna is de bevalling gestart. Ik keek er best tegen op en tegelijkertijd naar uit, want was zo benieuwd naar ons ventje. Op vrijdagavond om 23.30u werd ik na 1,5uur wakker om weer eens te plassen en heup soepel te maken. Ik dook mijn bed weer in en voelde ineens een steek die snel opzette van onderen naar boven trok en toen langzaam weer afvlakte. Ik had al wat voorwerk gehad, maar nu wist ik het zeker: dit is een wee! En ik kan dit aan. Geen paniek, vol vertrouwen was ik blij dat het van start ging.

Om 00.00 uur had ik al 3 weeen gehad, al behoorlijk krachtig. Vanaf toen besloot ik ze toch te gaan timen. De verloskundige had namelijk gezegd dat je niet te snel moet timen, vaak duurt het behoorlijk lang, zeker bij een eerste. En toch voelde ik dat dit krachtige ontsluitingsweeen waren. Ik zat gelijk al op 7 min, soms iets minder en soms een minuutje langer. Ook duurden ze minstens een minuut. Om 2u ’s nachts A gewekt, de weeen kwamen toen al om de 4 minuten. Ze werden steeds krachtiger, blij dat ik pufles had gevolgd. Rond 3uur werd het behoorlijk heftig en ging het al naar de 3 minuten, soms een rugwee. Die zijn gewoon echt heel naar, die buikweeen waren prima op te vangen. Een uur later nog steeds rond de 3 minuten en niet zo gemakkelijk meer als een paar uur eerder. Soms zei ik: au! Maar al snel merkte ik, dat je beter kunt puffen om de pijn de baas te blijven. Ik wilde dat A de vk zou bellen, maar hij was bang dat we te vroeg zouden bellen en het voor mij een teleurstelling zou zijn dat ik bijvoorbeeld nog maar 3cm ontsluiting zou hebben. Ik dacht dat ik zeker al in de laatste ontsluitingsfase tegen het einde aan zou zitten.

Uiteindelijk dwong ik hem rond 5uur toch echt te bellen – ik raakte een beetje in paniek, omdat ik niet wist hoe lang de vk er over zou doen en we moesten ook nog naar het ziekenhuis wat zo’n 10km rijden was. Gelukkig woonde de vk dichtbij en was ze er binnen een kwartier. Toen bleek dat ik al 7-8cm had! Als we naar het ziekenhuis wilden, moesten we NU vertrekken. Omdat het voorspoedig ging en ik er vertrouwen in had dat alles goed zou blijven gaan, twijfelde ik toch even om niet gewoon thuis te blijven. Maar toch durfde ik het niet. Je hoort genoeg verhalen waar bijvoorbeeld de bevalling goed ging, maar de placenta niet (goed) naar buiten kwam en je alsnog naar het ziekenhuis moet. Dus we gingen lekker wel! En ik hoopte dat de weeen door zouden blijven gaan. En dat deden ze. Binnen 12 minuten waren we bij het ziekenhuis, ik al weer 4-5 weeen verder. Lekker in de auto 😦

Het persen duurde wat mij betreft behoorlijk lang. Al met al 1.15u bezig geweest, wat heel normaal is bij een eerste. Maf…vang je 6uur weeen op, dat voelt als een paar minuten. En ben je ‘ slechts’ een uurtje bezig met persen, voelt alsof je 6 uur bezig bent. Maar goed, toen het hoofdje eenmaal erdoor was, nog 1 keer persen en toen floepte T er uit. Precies zoals je altijd in films ziet, wat ik nooit geloofde. T werd direct op mijn buik gelegd, maar niet zo hoog, want zijn navelstreng was erg kort. En toen A die eenmaal door had geknipt, kwam T lekker bij mij drinken. Wat een heerlijk ventje, helemaal compleet. Zo lekker warm, klein en volmaakt. Ons ventje, daar ben je dan! Om 7.44uur geboren, een bevalling van 8 uur dus. Lekker vlot, hou ik van!

Gelukkig volgde de placenta heel snel, helaas moest ik nog wel gehecht worden. Maar ik was alleen maar bezig met ons mannetje. Na een tijdje mocht ik douchen, was ik even een partijtje duizelig! En toen ik me wat beter voelde, mochten we naar huis. Je hoort altijd dat pas bevallen vrouwen heel veel energie hebben…nou ik niet. Ik wilde direct mijn bed in, wel met T erbij natuurlijk.

En sinds 16 juli is er veel gebeurd. Ongelooflijk hoe je leven op zijn kop staat, dat kun je van te voren gewoon niet bedenken/indenken. De borstvoeding kwam heel snel goed op gang, hij was ook nauwelijks afgevallen en binnen een week weer op gewicht. Slechts een klein beetje geel geworden, zijn gehoor prima en gaf geen kik tijdens de hielprik. Wat een topvent! Onze topvent! We zijn zo verliefd op ons kereltje, dat is een onvoorstelbaar gevoel.

En nu lijkt het alsof alles een grote roze wolk is. Nou dat is het niet. Je bent ook onzeker, moe, kapot, soms verdrietig (om niks). Zeker de eerste dagen was het voeden, ik snel slapen en dan werd ik wakker gemaakt voor de volgende voeding. Dag in dag uit. Er viel weinig echt te genieten, zoals A dat kon doen. En nog kan het zwaar zijn. T heeft nog geen duidelijk ritme. De afgelopen dagen zat hij op 4u, soms 3 en soms wel 5. Maar ineens zit hij weer rond de 2-3u en dat is behoorlijk slopend, zeker als een voeding een uur kost. Daar zit dan wel het verschonen bij inbegrepen, boertje laten (T spuugt ook lekker veel) etc. Gelukkig worden we samen steeds sneller. En als ik me even niet zo happy voel, voel ik me direct schuldig: dit is toch wat ik zooooooo graag wilde? Waarom dan niet continue heel blij?! Tja, dat schijnt er bij te horen. Kraamtranen op dag 4 of 5, wat een onzin! Ze komen gewoon langs, bij mij al op dag 2. Gelukkig zijn het korte huilbuien en moet ik dan gewoon even ‘luchten’ en is het daarna weer prima. Ook is A een grote steun. En een heel trotse, lieve papa. Hij vindt het heerlijk om zijn mannetje te verschonen en mee te douchen (zoooo cute, T vindt het zalig). Dat had ik ook niet anders verwacht.

Al met al ben ik heel gelukkig en trots en hoop ik dat iedereen die dit blog leest, dit gevoel ook mee kan maken.

Geplaatst in IVF/ICSI poging 2 | 10 reacties